Unani - Tradycyjna Medycyna Perskich Sufich

Unani - Tradycyjna medycyna suficka Awicenny 

Medycyna Unani to połączenie najlepszych tradycji medycznych starożytnej Grecji z medycyną arabską i perską. Wielka jest rola Awicenny i innych wielkich lekarzy arabskich i perskich w rozwoju medycyny zachodniej. Tradycyjne systemy  medycyny indyjskiej, chińskiej czy arabskiej (semickiej) mają historię trwającą ponad 5000 lat i zostały wykorzystane skutecznie przez miliardy ludzi, podczas gdy istnienie nowoczesnej medycyny euro-amerykańskiej to jedynie 150 lat, licząc jej rozwój od drugiej połowy XIX wieku. WHO - Światowa Organizacja Zdrowia uznaje jednak równorzędność tradycyjnych systemów medycznych, w tym medycyny chińskiej, indyjskiej tradycyjnej ajurwedy, tybetańskiej ajurwedy, mongolskiej ajurwedy, medycyny siddham, medycyny unami i wielu systemów szamańskich (uzdrowicielskich), także terapie typu homeopatii. 

Sufi Hakim - Ibn Sina - Awicenna

Unani-tibb lub Yūnānī w arabskiej, hindustani, paszto i perskiej kulturze to tradycyjna medycyna oparta na szkołach arabskich i greckich z dodatkiem perskich i indyjskich wpływów, znana także jako medycyna Awicenny. Zainicjowana przez Hipokratesa i Galena, rozwinięta i udoskonalona przez al-Razi (Rhazes), Ibn Sina (Avicenna), Al-Zahrawi, Ibn-Nafis. Opiera się o cztery Akhlat czyli istotne esencje humoralne: Krew (Dam), Flegma (Balgham), Żółć (Szafra, Safra, Ṣafrā'), Czarna Żółć, Tetra (Saudaa, Saudā'). Kiedy cztery Akhlat czyli cztery istotne esencje są w równowadze, organizm posiada ogromną siłę samoobrony i samoleczenia: Quwwat-e-Mudabbira. Początki współczesnej medycyny Unani sięgają roku 1025, kiedy to Awicenna lepiej znany jako Sufi Ibn Sina opublikował po persku jedno ze swoich wielkich dzieł znanych jako Kanon medycyny (Canon of Medicine). Medycyna Unani stała się szerzej znana w Indiach dopiero w XII/XIII wieku, w sumie od ustanowienia Sułtanatu Delhi i w czasie jego istnienia (1206–1527). Kolejne rozprzestrzenienie medycyny Unani miało miejsce za czasów Imperium Mogołów. Panujący w północnych Indiach Alauddin Khilji w latach 1296 do 1316 miał na swoim sułtańskim (królewskim) dworze kilkunastu medyków (Hakim) leczących ludzi metodami medycyny Unani. 

Unani jest niezwykle popularna wśród Arabów, Persów i Hindusów oraz ludzi z zewnątrz zafascynowanych Indiami, Arabią czy Pakistanem. Oparta jest ona na założeniach sformułowanych przez Hipokratesa i Galena, uzupełniona przez Awicennę. Zgodnie ze starogrecką i staroarabską nauką, ludzki organizm działa w oparciu o cztery płyny, których proporcje oraz wzajemne oddziaływanie mają kluczowy wpływ na kondycję oraz charakter człowieka. Zgodnie z tą samą teorią, rodzaj leczenia, jakiemu w razie choroby należy poddać jednostkę, powinien zależeć od jego temperamentu, a ściślej od stanu czterech esencji humoralnych. Rozkwit medycyny za czasów arabskich i perskich nastąpił za sprawą znamienitych medyków (Hakim), takich jak Rhazes (Sufi al-Razi, Zakariyā Rāzī 854-925), Avicenna (Sufi Ibn Sīnā 980-1037), Sufi Al-Zahrawi (936-1013), oraz Sufi Ibn Nafis (1213-1288). 

Awicenna - Tradycyjna Medycyna Perska i Arabska

Awicenna - Medycyna Sufi Ibn Sina 

Awicenna – po łac. Avicenna; w j. perskim Persian پور سينا Pur-e Sina [ˈpuːr ˈsiːnɑː], w arabskim: Abū ʿAlī al-Ḥusayn ibn ʿAbd Allāh ibn Sīnā lub krótko Ibn Sina ابن سینا po tadżycku: Abu Ali Sino, po hebrajsku: Awen Sena, w nowoperskim: Bu Ali Sina. Uzdrowiciel i lekarz suficki – ur. 980, zm. 1037 roku – perski lekarz, filozof, przyrodnik, alchemik, poeta, mistyk i uczony. Ojciec nowoczesnej medycyny akademickiej. Jego łacińskie nazwisko wywodzi się ze zniekształconego Ibn Sina, pod którym znany był w Persji. Był autorem ponad 450-480 książek z szerokiego zakresu wiedzy, z których wiele traktowało na tematy filozoficzne i medyczne, z których najbardziej znane to Kanon medycyny. 

Awicenna nazywany był często „ojcem nowoczesnej medycyny”, nazwano go też „najsłynniejszym uczonym sufizmu i jednym z najsłynniejszych uczonych wszech czasów wśród wszystkich narodów świata”. Awicenna – Sufi Ibn Sina – kształcił się w Bucharze, służył Sasanidom, a po ich upadku w 999 roku prowadził wędrowny tryb życia charakterystyczny dla sufickich derwiszów i fakirów. Nauki medyczne Awicenny zawierają anatomię i fizjologię człowieka, opisy chorób oraz rozmaite leki fitoterapeutyczne, zielarskie, ale także kompletną diagnostykę z trzech pulsów, znacznie bardziej rozwiniętą niźli wersja znana i popularna na zachodzie, a zaczerpnięta z medycyny chińskiej. 

Sufi Ibn Sina Awicenna

Awicenny „Kanon medyczny”, to dzieło, które w Polsce obowiązywało jako podręcznik medycyny aż do czasu kołłątajowskiej reformy szkolnictwa w 1789 roku! Polska ma zatem sporo z sufizmem i perską i ismaelicką filozofią wspólnego, podobnie jak cała cywilizowana Europa. Choroby dzielono na spowodowane przez gorąco, zimno, wilgoć oraz suchość, a bardziej szczegółowo na ich nadmiary i niedobory oraz kombinacje. Wiele wschodnich źródeł podaje, że jednym z sufickich mistrzów i nauczycieli Awicenny był Sufi Abū Saʿīd Abi’l-Ḵayr (967-1049). Z dorobku Pir Ibn Sina zachowało około 240 książek, z czego ponad 150 dotyczy tematów filozoficznych i metafizycznych, mistyki i ezoteryzmu sufickiego, zaś przynajmniej 40 to dzieła naukowe z dziedziny medycyny!

Awicenna szybko stał się liderem wśród filozofów, a jego myśl filozoficzna i metafizyczna zdominowała kulturę islamu aż do XII wieku, stopniowo ogarniając także swoim wpływem średniowieczną Europę. Myśl Awicenny wykładano w Paryżu od 1210 roku, a sam Awicenna był głównym źródłem filozoficznej inspiracji dla Tomasza z Akwinu w dziedzinach metafizycznych. Jednym z wiecznych tematów rozwijanych przez Awicennę było zagadnienie Bycia, w którym rozróżnia Istotę (Mahiat) od istnienia (Wujud, Łudżud).