Wspólnota duchowa w rozwoju człowieka

Wspólnota duchowa, a grupa pierwotna 

Wspólnota to generalnie typ zbiorowości oparty na silnych, mentalnych i  emocjonalnych więziach, nieformalnej strukturze, dominujący przede wszystkim w społeczeństwach pierwotnych i kulturach duchowych. W ujęciu Ferdinanda Tönniesa wspólnota (Gemeinschaft) jest przeciwstawnym typem zbiorowości wobec zrzeszenia statutowego (Gesellschaft) i charakteryzuje się tym, że więzi wytwarzane są w oparciu o pokrewieństwo lub braterstwo, kontrola społeczna sprawowana jest dzięki tradycji, natomiast podstawą gospodarki we wspólnotach jest własność zbiorowa. Według dynamicznej teorii wspólnoty, jest to ekskluzywna zbiorowość ludzka, którą łączy jakaś trwała więź duchowa, także mentalna czy emocjonalna.

Kedarnath - sanktuarium duchowej wspólnoty Lajów (Lajapów) w Himalajach

Wspólnota to zbiorowość, w której dla każdego jej członka suma jego więzi "do wewnątrz" przewyższa sumę więzi "na zewnątrz". Cechami charakterystycznymi dla wspólnoty są wówczas:

- trwałość - nieprzypadkowość, nieprzelotność;
- duchowość - coś co przekracza sferę interesowności (przeciwnie do stowarzyszenia statutowego czy partii);
- ekskluzywność - podział na swoich i obcych (czasem ojkofilia i ksenofobia), gdzie przynależność do wspólnoty jest samoistna (np. narodziny, inicjacja) i dożywotnia;
- tradycja - rozciągłość w czasie: pamięć o zmarłych, troska o żywych, jak i nienarodzonych, dążenie do przetrwania. Intensywnosć troski o wychowanie jest wyrazem żywotności wspólnoty;
- bezwarunkowość przynależności - możemy zwykle należeć tylko do jednej wspólnoty duchowej danego poziomu. Jeżeli wydaje się, że jestesmy członkami dwóch, lub więcej wspólnot (na przykład mniejszości narodowe), o tym do której należymy dowiadujemy się w przypadku konfliktu (np. wojny czy konfliktu).

Cechy wspólnot posiadają: grupy etniczne, rodziny, rody, społeczności lokalne w tym wspólnoty duchowe oparte na tradycjach wedyjskich, sufickich czy kabalistyczno-mistycznych.

Zrzeszenia są zbiorowościami charakterystycznymi i typowymi dla społeczeństwa kapitalistycznego. Zrzeszenie lub stowarzyszenie (z niem. Gesellschaft); w koncepcji Ferdinanda Tönniesa typ zbiorowości społecznej przeciwstawny wspólnocie.

Charakterystyka Gesellschaft w ujęciu Tönniesa 

Jednostki społeczne powiązane są więziami wynikającymi z umów, wyrachowania, bazują one na stosunkach rzeczowych, wynikających z wymiany dóbr materialnych. Jednostki w zrzeszeniach uczestniczą we wzajemnych stosunkach jako osoby odgrywające dane role społeczne. Państwo dominuje jako instytucja kontroli społecznej. Grupy społeczne traktowane są przez jednostki do nich należące w sposób instrumentalny. Zupełnie inaczej wygląda to we Wspólnotach, w tym w Braterskich grupach duchowych. Grupa pierwotna to grupa odznaczająca się ścisłym zespoleniem jednostek poprzez stosunki osobiste i współpracę.

Wspólnotowa praktyka grupowa

Sangham - Wspólnota 

Zgodnie z odwiecznymi zasadami, tam gdzie kilka inicjowanych osób przebywa razem, mieszka razem przez dłuższy okres czasu, tam codzienna regularna dyscyplina praktykowania powinna być utrzymywana, a także dłuższe zajęcia raz w tygodniu czy z okazji Amāwasya (Nowiu) lub Purnima (Pełni) Księżyca. Praktykujący dobrze znają te prostą zasadę, ale jeśli ją łamią to często z tego powodu cierpią, stąd powinni INICJOWANI zawsze dążyć do grupowego Siedzenia, do wspólnej praktyki duchowej w miejscu przebywania.

Medytacje grupowe w Jodze

Bardzo łatwo jest umówić się na te samą godzinę i dzień, aby wszystkim odpowiadało. Pisma Święte powiadają "Nie opuszczajcie wspólnych zgromadzeń". Można powiedzieć, że jeśli 2, 3, 5 lub więcej osób Inicjowanych mieszka czy przebywa gościnnie razem, a wspólnie nie medytują i nie modlą się, to codziennie popełniają grzech, a w niektóre dni świąteczne jak Nów czy Pełnia, cięższy grzech. Kiedy te grzechy przebiorą miarkę, kumulując się, uruchomiony zostaje mechanizm karmicznej zapłaty, przykrej oczywiście! Tak to ci, co wielce puszyli się o czystości, świętości, uduchowieniu mogą nagromadzić sobie sporo złego losu.

Brahman Bóg ocenia ludzi za całokształt ich funkcjonowania w każdej sferze bytu. Życie duchowe opiera się na grupowej, wspólnotowej praktyce. Jeśli dwie osoby INICJOWANE są w związku intymnym i mieszkają razem to jak najbardziej dotyczy ich reguła wspólnej praktyki. Grzeszą najbardziej ci, co stworzyli pary, a będąc Inicjowanymi nie praktykują razem, nawet jak otrzymali Inicjacje Rytualne w różnych tradycjach duchowych czy w odmiennych liniach przekazu u innych mistrzów Drogi.

Prosta metoda Transmisji Światła z pomocą Bija Mantra "Om" w głowie, w Ośrodku Trzeciego Oka, doskonale nadaje się do wspólnej medytacji, w kręgu połączonych serc, dusz i dłoni. Recytacja Om 7x głośno i skupianie się na Om w ośrodku Ajña w głowie, przysyłanie Światła płynącego z góry ze sfery Wyższej Boskiej Jaźni (Duszy) to przecież nic trudnego, podobnie jak wspólne odmawianie mantrycznej modlitwy czy schronienia. Nawet osoby inicjowane w różnych systemach praktyk, bardzo łatwo osiągają wspólny poziom grupowej aktywności z pomocą przekazywania Światła i Miłości czy medytacji z OM, a także innych ogólnie polecanych praktyk duchowych jak Gāyatrī czy "Namah Śiwāja".