Zakon Hermesa Trismegistosa

Zakon Hermesa Trismegistosa - Starożytna Szkoła Magów 

Zakon Hermesa, Zakon Wielkiego Hermesa – prywatne okultystyczne stowarzyszenie magów związanych z tradycją hermetyczą Sztuki Magicznej, Ars Magica, oraz Tradycja Szkoły Magów Wniebowstąpionych. Magia tych czarodziejów i czarodziejek od samego początku w pradawnych czasach związana jest z zaklinaniem słów, co daje im władzę zarówno nad rzeczami materialnymi, żywymi stworzeniami oraz światem idei. W Ars Magice istota duchowej magii opiera się na inkantacjach (mantrach) i gestach (mudrach) oraz amuletach (jantrach), które mają na celu zgromadzenie i nadanie odpowiedniej formy zgromadzonej energii magicznej. Tradycja hermetyczna u swych starożytnych prapoczatków na Bliskim Wschodzie posługuje się językami akkadyjskim, aramejskim oraz staroperskim, a bardziej na wschodzie wedyjskim sankrytem oraz starochińskim. Dopiero w czasach orfickich wchodzi do użycia język grecki, na pograniczu Azji i Europy. Należy pamiętać, że najbardziej powszechnymi językami o charakterze powszechnym, szczególnie dla nauk filozoficznych i mistycznych w tamtych czasach były języki perski oraz aramejski, dopiero później grecki, a na wschodzie sanskryt. 

Hermetycy późniejszych czasów w Grecji bywali wyznawcami nauk Mistrza Platona, aczkolwiek przejęli od Żydów aleksandryjskich ich warsztat interpretacji alegorycznej i rozwinęli żydowskie spekulacje na temat pierwszego człowieka Adama, zwanego „Adam Kadmon” w Kabale, i ‘śmiertelnego boga’. Hermetyzm arkadyjski, gdy wyszedł poza obszar Grecji i wraz z wojskami Imperatora Aleksandra Wielkiego dotarł do Egiptu (w roku 332 p.e.ch.), był później religią mistyczną współzawodniczącą z chrześcijaństwem, a obiema religiami rządziły też pewne podobieństwa. Ich zasadniczym, wspólnym mianownikiem był Logos - Słowo, które jest Bogiem i było na Początku, podobnie jak wedyjskie i brahmanistyczne Om (AUM) symbol Boga Stwórcy Brahmana na Wschodzie, w dawnej wedyjskiej Indii. Hermetyzm renesansowy wraz z filozofią alchemików to część renesansowej myśli mistycznej. Hermetyzm ten zakłada przede wszystkim jedność i niepodzielność uniwersum, w którym wydarzenia zachodzą synchronicznie na wszystkich jego poziomach. Chodzi tu np. o poziom duchowy i aspekt zmysłowy. Stąd hermetyczne powiedzenie „jako na górze, tako na dole”. Zgodnie z tą właściwością świata funkcjonują transcendentne nauki, takie jak alchemia, czy szczególnie astrologia, gdzie wiadomo, że na Ziemi (dole) dzieje się to, co jest zapisane na Niebie (górze). 

Przed odkryciem pisma wierzono, że nazwa rzeczy jest równoważna tej rzeczy, co więcej - zawiera w sobie jej prawdziwą naturę. Pismo umożliwia ludziom niejako "łapanie" nazw i manipulowanie nimi, czyli manipulowanie istotą rzeczy. Jest to czynność magiczna, a umiejętność magicznego pisania - jako święta - zarezerwowana jest dla kapłanów i bogów mądrości, takich jak egipski Tot czy grecki Hermes. To właśnie wśród tych kapłanów Sumeru i starożytnego Egiptu byli pierwsi magowie tradycji nazwanej później hermetyzmem od Imienia Wielkiego Hermesa znanego także jako Henoch lub Mauryah. Dość szybko rozwinęli oni magię zamawiania imion rzeczy widzialnych, w przyzywanie imion rzeczy niewidzialnych - aniołów czy bóstw wyobrażających abstrakcyjne koncepcje. Również ze świątyń bogów mądrości magowie hermetyczni wynieśli wiedzę o mowie gwiazd - astrologii, uprawianej łącznie z numerologią (arytmologią) i chirologią. Kapłani, którzy zaobserwowali fakt pojawiania się Syriusza w czasie wylewów Nilu wyciągnęli wniosek, że w gwiazdach na niebie zapisany jest los życia na ziemi, a także losy ludzi, plemion, narodów i cywilizacji. Tak narodziła się idea "jako w Niebie tak i na Ziemi" z której powstało przeświadczenie o powiązaniu mikrokosmosu człowieka z makrokosmosem otaczającego go świata. Przeświadczenie to stało się podstawą doświadczalnej magii sympatycznej. Magia Syriusza nie jest dziwna w hermetyznie z obszarów pod wpływem Egiptu. 

Ewolucja pisma z obrazkowego w sylabiczne a później alfabetyczne przyniosła dalszy rozwój myśli magicznej. Litery okazały się nader użyteczną metaforą pojęć abstrakcyjnych - było to kilkadziesiąt znaków, które same z siebie nie znaczyły zgoła nic, a jednak można je było ułożyć w nazwę każdej rzeczy, a więc panować nad całą rzeczywistością nie znając hieroglifów dla każdej rzeczy z osobna. Umiejętność kaligrafifii dawnych symboli i znaków magicznych ciągle jest jednak potrzebna i posiada inicjacyjny charakter. Dzięki literom alfabetu oraz znakom sylabicznym (sanskryt) myśliciele mogą wznieść się do krainy abstrakcyjnych idei, których cieniem, rozmyciem, kombinacją są słowa-rzeczy. Pewnie doszedł do tego Orfeusz, Pitagoras i Platon w ich teorii realizmu, która stworzyła świecki paradygmat pozwalający kontrolować każdy aspekt rzeczywistości. Następnym krokiem jest utożsamienie ideału z boskością - stąd na przełomie kolejnych er i tysiącleci odradza się myśl gnostycka i mistyczna, wyrażona także w II wieku e.ch., w filozofii manichejskiej i neoplatońskiej. Do tych trendów gnostyckich hermetycy dodają alchemię, dodając do jej aspektu przemiany materii aspekt przemiany duszy alchemika. 

Złoty Brzask - Ruch Złotego Wieku

RUCH ZŁOTEGO WIEKU

Początek nowego wieku, dwudziestego pierwszego stulecia kultury europejskiej stawia przed ludzkością całkiem nowe cele, zadania i wymagania, do których wszyscy dojrzewamy. Ruch Złotego Wieku w każdym kraju świata przyciąga ludzi postępowych, twórczych i inteligentnych, których jednoczy idea pokoju, prawdy, miłości i sprawiedliwości, idea ustanowienia nowego, lepszego ładu i porządku w otaczającym świecie. Ludzie dobrej woli, prawi, uczciwi i postępowi coraz chętniej jednoczą się i bratają poszukując nowej wizji lepszego jutra w każdej dziedzinie społecznej. Wzrasta poczucie braterstwa i pilnie rośnie potrzeba znajdowania nowych przyjaciół na całym świecie, który dzięki nowoczesnej, wodnikowej komunikacji stał się globalną wioską, małą zieloną planetą ludzi. Jednoczą się ludzie postępu, miłości i prawdy w ruchy i stowarzyszenia dbające o zdrowie jednostki jak i o zdrowy, czysty przemysł i zieloną technologię przyjazną życiu przyrody. 

Wzrost urbanizacji i życie w dużych miastach powoduje wzrastającą potrzebę powrotu do natury i przyrody oraz odkrywania głębokich praw wewnętrznego życia. Stowarzyszanie w braterskich formach współpracy i współdziałania staje się normą splatającą ludzi twórczo pracujących dla pokoju we wszystkich krajach świata. 

Wiek XX i XXI to okres przejściowy, okres gwałtownych przemian społecznych, kulturowych i technologicznych, wprowadzających ludzkość w nową erę pokoju zwaną powszechnie na świecie epoką wodnika, a to w nawiązaniu do starego europejskiego kalendarza wielkich astronomicznych cykli opartych na roku i miesiącach cyklu platońskiego trwającego bagatela 25 tysięcy lat! RZW niesie ludziom pomoc w dynamicznie zmieniającym się świecie, pomoc w duchowych i psychicznych kryzysach, w odnajdywaniu nowych celów i sensu życia. 

Rozwój duchowy i duchowość

Rozwój duchowy, duchowość i uduchowienie 

Jeszcze na przełomie XIX i XX wieku rzadko zadawano sobie publicznie pytanie czym jest duchowość. Sam termin zaczął być częściej używany dopiero w połowie XX wieku, po II wojnie światowej, gdyż wcześniej używano terminów takich jak "mistyka" czy "ezoteryka". Od tego czasu jego popularność rośnie, ale także ulega zbanalizowaniu i licznym wypaczeniom. Seria zatytułowana „Classics of Western Spirituality” (Klasyka Zachodniej Duchowości), której pierwszy tom ukazał się w 1978 roku, stanowi jedno z najważniejszych przedsięwzięć wydawniczych czasów końca XX wieku. Reakcja czytelników na tę serię była tak entuzjastyczna, że wydawcy, zamiast jak to początkowo planowano zakończyć ją po wydaniu określonej liczby tomów, zdecydowali się pozostawić ją otwartą. W ostatnim ćwierćwieczu XX stulecia zapoczątkowano również inną ważną serię wydawniczą, „World Spirituality: An Encyclopedic History of the Religious Quest” (Duchowość  świata. Encyklopedia historii poszukiwań religijnych), która planowana jest na dwadzieścia pięć  tomów. Duchowość może być rozumiana jako wewnętrzne pogłębienie treści wierzeń i przekazu religijnego. Można ją także ujmować jako bardziej świadome przyjęcie doświadczenia religijnego czy wyższy wymiar życia religijnego. 

Rozwój duchowy - Mistrz światłości i uczniowie duchowości

Generalnie pozytywna reakcja, z jaką spotkały się oba przedsięwzięcia wydawnicze, jest tylko jednym z dowodów na powszechny charakter obecnego zainteresowania duchowością i jej praktykowaniem. O ile niegdyś określenie „duchowy” miewało wręcz negatywny wydźwięk – wiążący się z insynuacją, że ci, którzy skłaniają się ku duchowości, to osoby „bujające w obłokach” czy nieodpowiedzialne – dzisiaj często używa się go w znaczeniu pozytywnym, np. gdy ktoś głosi, że „chociaż nie jest religijny, bardzo pociąga go duchowość”. Jednak ludzie mogą pod terminem "duchowość" czy "rozwój duchowy" rozumieć  całkiem odmienne rzeczy, a cz powinni wszystko to, co kryje się w mistycyzmie, ezoteryce czyli okultyzmie. Do wyjaśnienia, jak w niniejszej pracy będziemy rozumieć  pojęcia „duchowy” i „duchowość ”, pomocne będzie przeanalizowanie rdzennego znaczenia obu wyrazów.  Łacińskie słowo "spirare" znaczy „oddychać”, zaś pokrewny mu przymiotnik "spiritualis" oznacza tyle co „związany z oddychaniem lub powietrzem”, zatem wszystko co wiąże się z duchowością i rozwojem duchowym wiąże się z praktykami oddechowymi i ich subtelnymi energiami (pneumami) na wzór ćwiczeń pranajamicznych znanych z indyjskiej jogi. 

Rozwój duchowy człowieka dokonuje się przede wszystkim poprzez odpowiednio prowadzone życie. Nieporozumieniem jest wyodrębnianie rozwoju duchowego z nurtu codziennych spraw, traktowanie jako celu samego w sobie, nie koniecznie pokrywającego się z celami życiowymi człowieka. Rozwój duchowy dokonuje się poprzez pracę, rozwiązywanie problemów, kontakty, nawet przelotne z innymi ludźmi, poprzez obserwowanie świata i ustosunkowywanie się do niego, a w istotnej części poprzez właściwą relację z Mistrzem Duchowym i proces inicjacyjnego wtajemniczenia. Takie traktowanie rozwoju duchowego jest jednym z elementów wzmacniających harmonię wewnętrzną człowieka, tak ważną dla jego dobrego, zadowalającego funkcjonowania. Ścieżka rozwoju duchowego od wieków nazwana jest Apyayaną czyli pojazdem życia wewnętrznego. 

Siedem Promieni Ewolucji Dusz Ludzkich

Siedem Promieni Ewolucji Dusz Ludzkich

Koncept Siedmiu Promieni Ewolucji Dusz pochodzi z tajemnej wiedzy Wschodu, a znany był już grupom teozofii, białej magii, okultyzmu i ezoteryki w XIX wieku. Wiedzę o Siedmiu Promieniach przekazywano na spotkaniach członków tajemnych szkół, grup i bractw ezoterycznych w sekrecie, często tylko tym, którzy dłużej i głębiej zaangażowali się w studia nauk hermetycznych. Wiedza ta znana była wtajemniczonych w misteria ezoterycznego i hermetycznego Braterstwa Mitry (Mithra). 

Siedem Promieni Ewolucji Dusz

Promienie kosmiczne, niebiańskie, promienie ewolucji dusz są bardzo ważnym aspektem, falą energii z kosmosu, z niebios, ze źródła, od Stwórcy dusz. Jest wiele typów promieni napływających na Ziemię z trzech lub więcej uniwersalnych poziomów niebiańskich, z trzech hierarchii anielskich. Każdego z nas prowadzi czy raczej wspiera co najmniej jeden promień kosmiczny, promień świadomości, promień ewolucji duszy (atmana). Głównym jest osobisty promień duszy, chociaż wielu z praktykujących ma 2 lub więcej prowadzących promieni. Jednak aby połączyć się z uniwersum potrzebne jest 7 promieni kosmicznych. Dusze wyżej duchowo rozwinięte są zasilane promieniami o wyższych oktawach z wyższych poziomów kosmicznych. Budząca się energia Kundalini Śakti w większym stopniu jest uzależniona od promieni kosmicznych. Kiedy w ciele następuje większa aktywność Energii Kundalini i przyłączenie się 7 promieni następuje zjednoczenie człowieka z Uniwersum, z Paramatmanem. Taki człowiek jest w pełni połączony z 7-ma kosmicznymi ośrodkami. 

Uczniowie ścieżki duchowego rozwoju ewoluują w obrębie jednego z siedmiu głównych promieni ewolucji dusz. Można powiedzieć, że trzy promienie aspektu oraz cztery promienie atrybutu wyznaczają siedem klas ewolucji dusz z jakimi stykają się mistrzowie Duchowej Hierarchii. Siedem promieni ewolucji to okultystyczny koncept, który rozprzestrzenił się w wielu dawnych religiach misteryjnych i szkołach hermetycznej duchowości. Tajemna Wiedza o siedmiu promieniach znana jest dobrzy przynajmniej od VI wieku p.e.ch. (BCE), zarówno wśród Aryan (Ariów) w Indii jak i w zachodniej kulturze duchowości i ezoteryki. Wiedza o siedmiu promieniach ewolucji dusz widoczna jest w gnozie i tradycjach mitraickich, które rozpowszechniały się w Cesarstwie Rzymskim. Nawet podziały niebios na siedem sfer, liczba siedmiu archaniołów w ezoterycznym chrześcijaństwie i kabale czy siedem inicjacji wtajemniczających w kolejne poziomy Szkół Ezoterycznych pokazują ślady wiedzy o siedmiu promieniach. Każdy z Promieni Świadomości wchłaniany jest przez system energetyczny człowieka oraz szczególnie przez jeden z ośrodków rozwoju świadomości czyli przez jedną z ćakr. 

Braterstwo duchowe i bratnie dusze

Braterstwo i duchowa konfraternia 

Braterstwo, fraternia to doświadczanie silnej pozytywnej więzi emocjonalnej i mentalnej z drugim człowiekiem – przyjaźń, wzajemna pomoc. Słownikowo braterstwo to pokrewieństwo między synami jednych rodziców czyli braterstwo rodzonych braci; braterskie uczucia, jak m.in. zaufanie, szczerość, solidarność, poświęcenie; braterstwo to także rodzony brat ze swoją żoną. Od braterstwa pochodzą dwa przymiotniki: braterski i bratni, o czym wiemy używając zwrotów takich jak "bratnia dusza", braterska organizacja". W świecie profańskim, braterstwo to silny związek oparty najczęściej na wartościach duchowych i przynależności do gatunku lub grupy (etnicznej, idei lub interesów), na więzi uczuciowej pomiędzy ich członkami i określonymi obowiązkami względem tych członków.

Braterstwo to więź osobowa oparta na wspólnych korzeniach i na wspólnym losie. Braterstwo z jednej strony należy odróżnić od solidarności, która bardziej zewnętrznie zespala ludzi dla wspólnych celów, a z drugiej, od takich więzi, jak przyjaźń lub miłość małżeńska, które tworzą się na podstawie wolnego wyboru oraz skłonności. Przyjaźń jest najmocniej związana z braterskim ideałem. Braterstwo kształtuje się na różnych płaszczyznach: wspólne biologiczne pochodzenie, przynależność do różnych wspólnot, wspólna ojczyzna, wspólny trening ciała i ducha, wreszcie cała ludzkość jako taka. Inaczej mówiąc, braterstwo może występować tak w mikroskali jak i w makroskali.

Wielkie Białe Braterstwo Światłości

Braterstwo to hasło służące zespoleniu ludzi braterstwo pojawiło się na sztandarach Wielkiej Rewolucji Francuskiej i od tamtej pory stało się zasadą społecznego i politycznego działania przyczyniając się do stopniowego otwierania narodów dla siebie wzajemnie. Braterstwo przyczyniło się do zjednoczenia narodów i państw, chociaż ciągle jest to niedostateczne ze względu na powierzchowne jego rozumienie i niedocenianie zawartych w nim treści dużo głębszych niż solidarność. Ludzkie braterstwo i przyjaźń pomiędzy narodami oraz solidarność pozostają w ścisłym związku. Niedostrzeganie związku pomiędzy braterstwem i przyjaźnią oraz solidarnością sprawia, że tracą na znaczeniu także inne hasła głoszone przez Wielką Rewolucję Francuską, mianowicie wolność i równość.  Ideologie takie jak chrześcijaństwo, faszyzm, kapitalizm czy neoliberalizm dzielą ludzi, idea braterstwa jednoczy wszystkich ludzi.

Zaawansowana nauka społeczna traktuje braterstwo jako zasadę społeczną, istotną dla współżycia i współdziałania ludzi. Zasada ta stanowi fundament, na którym należy budować jedność ludzkości, przyjaźń narodów i świata, a ponadto stanowi nośną ideę dla zbudowania społeczności ludzkości i pokoju światowego. Klasyczna definicja mówi, że to bracia i siostry pochodzący od jednego ojca i matki, których łączą więzy krwi stanowią braterstwo. Różne słowniki i encyklopedie z kolei mówią o braterstwie jako przyjaźni, głębszym koleżeństwie, solidarności itd. Ruchy i organizacje społeczne zwykle kojarzą braterstwo z duchowym doskonaleniem ludzkości. Braterstwo jest pewnym szczególnym rodzajem relacji między ludźmi wolnymi, równymi i przyjaznymi sobie.