Kiedy umarł Jezus Chrystus

Siedem wskazówek, które mówią nam, kiedy dokładnie umarł Jezus Chrystus 

Powszechnie wiadomo, że stało się to w Jerozolimie w latach trzydziestych w pierwszym wieku ery nazwanej później chrześcijańską. Jak precyzyjni możemy być w ustaleniu śmierci Jezusa znanego przez bliskich imieniem Emmanuel, i czy możemy podać konkretny dzień albo nawet godzinę męczeńskiej śmierci? Jezus Chrystus umarł męczeńską śmiercią za to co głosił, a my możemy dokładnie na historycznej osi określić kiedy został stracony. Posłużymy się wiedzą historyczną i biblijną, która używa także alegorii, a jedną z nich jest, że dzień u Boga trwa tysiąc lat, zatem owe trzy dni Jezusa Chrystusa w pojmaniu (czwartek wieczorem po wieczerzy), męczeństwie, ukrzyżowaniu i śmierci (piątek), pobycie w grocie grobowej (szabat, sobota) i zmartwychwstaniu (poranek na trzeci dzień w niedzielę rano) mogą się przekładać na zmartwychwstanie pierwotnego prawdziwego chrześcijaństwa w początkach Trzeciego Tysiąclecia czyli po 2033 roku, gdyż wtedy zacznie się Trzecie Millenium od śmierci Jezusa Chrystusa w procesie tak zwanego ukrzyżowania czyli symboliczny Trzeci Dzień - Dzień Zmartwychwstania (Millenium Zmartwychwstania, Poranek Dnia Trzeciego)...

Chrystus Adwentu Zmartwychwstaje 

1. Kapłaństwo Kajfasza 

Ewangelia pokazuje, że Jezus Chrystus został ukrzyżowany podczas panowania wysoko postawionego arcykapłana o imieniu Kajfasz (Mt 26, 3-4; J 11, 49-53). Wiemy z innych źródeł, że służył on jako kapłan o wysokim statusie od 18 do 36 roku n.e., a to pozwala nam umieścić śmierć Jezusa Chrystusa w tym czasie. Możemy jednak być znacznie bardziej precyzyjni.

2. Okres rządów Poncjusza Piłata

Wszystkie cztery ewangelie zgadzają się, że Jezus zwany Chrystusem (Mesjaszem) został ukrzyżowany na rozkaz Poncjusza Piłata (Mt 27, 24-26; Mk 15, 15; Łk 23, 24; J 19, 15-16). Wiemy z wielu źródeł historycznych, kiedy służył on jako gubernator Judei: od 26 do 36 roku n.e., więc możemy zawęzić zakres do tych kilku lat. Ale jak możemy dojść do konkretnego dnia i roku?

3. Po "piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara"

Ewangelia Łukasza mówi nam kiedy zaczęła się misja Jana Chrzciciela: "W piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara... skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni" (Łk 3, 1-2). Wskazuje nam to dokładny rok: 29 n.e., gdyż Tyberiusz wstąpił na tron w dniu 18 września 14 roku n.e., co rozpoczęło pierwszy rok panowania. Wszystkie cztery ewangelie przedstawiają początek działania Jezusa Chrystusa na okres tuż po Janie Chrzcicielu, a to znaczy, że możemy wykluczyć kolejnych kilka lat z zakresu. Śmierć Chrystusa musiała mieć więc miejsce w przedziale pomiędzy 29 a 36 rokiem n.e.

Ewangelie mówią, że to właśnie na czas panowania Tyberiusza przypadła publiczna działalność Jezusa z Nazaretu jako nauczyciela oraz jego śmierć. W Biblii Tyberiusz jest wspomniany z imienia tylko raz, w Ewangelii Łukasza 3,1, gdzie jest wzmianka, że Jan Chrzciciel rozpoczął działalność "w piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara", czyli w 29/30 roku n.e. Większość odniesień do "Cezara", które znajdujemy w ewangeliach odnoszą się właśnie do Tyberiusza ("Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara", oskarżenie Jezusa przed Piłatem o bunt przeciw "Cezarowi" itp.). Podobnie moneta podatkowa z wizerunkiem i napisem "Cezara" wspomniana w Mt 22,19 i Mk 12,15 to srebrny denar – moneta Tyberiusza.

Jezus Chrystus w Indii i Tybecie

Podróże Jezusa Chrystusa do Persji, Indii i Tybetu

Prawda o wędrówkach Jezusa Chrystusa (hebr. Jehoszua) po Indiach, Birmie i Tybecie jest znana od dawna, ale bezpodstawnie odrzucana przez kościelną "naukę" i jego teologów. Szkoda, bo takie podróże były wtedy nie tylko możliwe, ale bezpieczniejsze niż dzisiaj. A są także liczne powody, dla których ten temat ciągle powraca. Pierwszego pretekstu dostarcza Nowy Testament. Kanoniczni ewangeliści ani słowem nie wspominają, co młody Jezus Chrystus robił pomiędzy 12 a 30 rokiem życia. Natomiast według bardzo licznych źródeł Wschodu młody Jezus Chrystus przyłączył się do karawany kupieckiej i udał w okolice rzeki Indus. Pamiętajmy, że pierwszą wycieczkę miał jako niemowlę z którym rodzice uciekli z Palestyny do Egiptu. Czasy, w których żył Jezus Chrystus, to okres największego rozwoju buddyzmu w Indiach i ożywionej działalności misyjnej, w tym szerzenia buddyzmu w Grecji i Palestynie. Niektórzy badacze dopatrują się w programach ówczesnych sekt żydowskich (m.in. u esseńczyków) inspiracji buddyzmem. 

Jezus Chrystus Medytuje w Lasach Indii

Zastanawiające też jest, że wśród mieszkańców odległych rejonów Azji od niepamiętnych czasów krążyły opowieści o wędrówkach i czynach Jezusa Chrystusa, nawet o jego wycieczkach do Japonii. Kościół katolicki zawsze "wkładał je między bajki", jednak nie można w nieskończoność negować faktów popartych solidnym materiałem faktograficznym. Dopiero od XIX wieku podróżnicy odwiedzający północne Indie i Tybet zaczęli natykać się na naukowe, w tym archeologiczne dowody, a prawdziwi naukowcy zaczęli badać poważnie szereg zastanawiających cech plemion Azji Centralnej. Pierwsze informacje pochodziły od rosyjskiego dziennikarza i podróżnika Nikołaja Notowicza, który w 1894 roku wydał książkę pt. "La Vie onnue de Jésus-Christ" (Nieznane życie Jezusa Chrystusa). Zdaje tam relację ze swojej podróży po Ladakh i Kaszmirze, w trakcie której w buddyjskiej gompie (klasztorze) w Hemis mnisi zapoznali go ze starożytnymi zwojami opisującymi życie i dokonania bodhisattwy Issa - jak się tam wymawia imię Jehoszua spolszczone jako Jezus (Jesus). Mnisi od zawsze utożsamiali Issa z Jezusem Chrystusem i uznawali za jednego z bodhisatwów. Co ciekawe, historia przedstawiona w buddyjskim "Żywocie Issa" jest bardzo podobna do tej, którą znamy z lekcji religii. Jest tam mowa o niewoli egipskiej narodu Izraelitów, o wyprowadzeniu ich przez Mossę (Mojżesza) i o narodzeniu się dziecięcia w ubogiej rodzinie, którego ustami przemawia sam Bóg. 

W tej historii Issa w wieku 13 lat opuszcza dom i przyłącza się do karawany wędrującej na Wschód, aby tam studiować nauki wielkich buddów i boddhisattwów. Po roku wędrówki przybywa do krainy Sindh w dorzeczu Indusu. Potem wędruje do świętych miast hinduizmu, aby studiować Wedy. Wkrótce popada w konflikt z braminami, ponieważ naucza również niższe kasty, co było zabronione. Kapłani i wojownicy chcieli go zgładzić, ale ostrzeżony w porę ucieka do Tybetu. Tam przez szereg lat studiuje nauki buddyjskie, po czym nauczając wędruje na zachód. W wieku 20 lat wraca do Palestyny. Historię tę mieli zawieźć do Indii żydowscy kupcy, którzy byli świadkami ukrzyżowania. "Żywot Issa" spisano w języku pali, starożytnym języku buddystów, a potem przetłumaczono na język tybetański. Oryginalne zwoje znajdowały się w klasztorze w Lhasie, a ich tybetańskie tłumaczenie znajduje się w klasztornej bibliotece w Hemis.