Joga i tajemna wiedza o czakrach

Anahata - Rozwój ćakramu serca 

Anahata, Sanskryckie: अनाहत, Anāhata - to według tradycji hinduskiej ćakra serca, przyjaźni, sympatii, życzliwości, współczucia, miłosierdzia, miłości, światła i pozytywnych emocji. Ćakra związana z energiami leczniczymi i posiadająca lecznicze właściwości i możliwość ich pobudzania. Ćakra anahata, serce, to ośrodek żywiołu powietrza, kwiat lotosu o dwunastu płatkach budzących się z wnętrza w czterech pączkach po trzy płatki, co oznacza cztery wielkie cykle składające się z trzech małych cykli praktyki z sercem. Mistrzowie Wschodu nauczają, że podstawowy rozwój ośrodka serca trwa przez 12 lat. Jest to cykl jaki uczeń spędza ze swoim Mistrzem, Śri Guru, aby poprzez naukę, praktykę i służbę duchową mógł rozbudzić, oczyścić i rozwinąć ćakram serca o dwunastu płatkach.

Anahata - Ośrodek Serca - Podstawowa symbolika i kolor

Jednym z aspektów rozwoju serca jest astrologia wedyjska jako wiedza o słonecznych znakach zodiaku. Rozwój ośrodka serca wyznaczają kolejne płatki lotosu Anahata, których jest dwanaście. Symbolem jest wedyjska gwiazda sześcioramienna, a mantrą nasienną sylaba "Yam". Symbolem duszy jest jasny, nieruchomy płomień. Należy podkreślić, że ludzie, którzy nie przeszli cyklu 12-tu lat praktyki inicjacyjnej pod kierunkiem Mistrza, żyjącego Śri Guru na pewno nie są ludźmi serca i nie rozwinęli ćakramu Anahata, który przez czystą więź z Mistrzem Mądrości, poprzez czystą, nieskalaną więź z Guru się rozwija. Praktyki promienia harmonii, piękna i sztuki z białym światłem oraz lecznicze energie zielonkawego światła o odcieniu wiosennej zieleni - to podstawa kolorystyka znana z medytacji serca. 

Starożytni Ryszi, Mistrzowie Mądrości nauczali, że SERCE rozwija się w dwunastu wielkich etapach czy kręgach. Lekcje podstawowe nauk duchowych serca związane są zwykle z liczbą 144 - czyli 12x12. Przy okazji wspomina się o 144 tysiącach Mistrzów Oświeconych czy Świętych, którzy opiekują się rozwojem duchowym ludzkości jako tzw. Duchowa Hierarchia Mistrzów Mądrości z Himalajów. Bardziej szczegółowo Ryszi (Oświeceni Mistrzowie Mądrości) wspominają o liczbie 12x12x12 czyli 1728 lub 12 cykli po 144 bardziej szczegółowych Lekcji Serca jakie musi opanować w praktyce adept, aby przybliżyć się do Oświecenia. Nauka to nie tylko przeczytanie lekcji duchowej wiedzy, ale jej zapamiętanie i praktyczne wcielenie we własnym życiu, przerobienie nauki w swoim codziennym życiu. Oto prawdziwy wymiar serca. Oto Krąg Hrid, Krąg Nauk Serca. 

Rozwój duchowy i duchowość

Rozwój duchowy, duchowość i uduchowienie 

Jeszcze na przełomie XIX i XX wieku rzadko zadawano sobie publicznie pytanie czym jest duchowość. Sam termin zaczął być częściej używany dopiero w połowie XX wieku, po II wojnie światowej, gdyż wcześniej używano terminów takich jak "mistyka" czy "ezoteryka". Od tego czasu jego popularność rośnie, ale także ulega zbanalizowaniu i licznym wypaczeniom. Seria zatytułowana „Classics of Western Spirituality” (Klasyka Zachodniej Duchowości), której pierwszy tom ukazał się w 1978 roku, stanowi jedno z najważniejszych przedsięwzięć wydawniczych czasów końca XX wieku. Reakcja czytelników na tę serię była tak entuzjastyczna, że wydawcy, zamiast jak to początkowo planowano zakończyć ją po wydaniu określonej liczby tomów, zdecydowali się pozostawić ją otwartą. W ostatnim ćwierćwieczu XX stulecia zapoczątkowano również inną ważną serię wydawniczą, „World Spirituality: An Encyclopedic History of the Religious Quest” (Duchowość  świata. Encyklopedia historii poszukiwań religijnych), która planowana jest na dwadzieścia pięć  tomów. Duchowość może być rozumiana jako wewnętrzne pogłębienie treści wierzeń i przekazu religijnego. Można ją także ujmować jako bardziej świadome przyjęcie doświadczenia religijnego czy wyższy wymiar życia religijnego. 

Rozwój duchowy - Mistrz światłości i uczniowie duchowości

Generalnie pozytywna reakcja, z jaką spotkały się oba przedsięwzięcia wydawnicze, jest tylko jednym z dowodów na powszechny charakter obecnego zainteresowania duchowością i jej praktykowaniem. O ile niegdyś określenie „duchowy” miewało wręcz negatywny wydźwięk – wiążący się z insynuacją, że ci, którzy skłaniają się ku duchowości, to osoby „bujające w obłokach” czy nieodpowiedzialne – dzisiaj często używa się go w znaczeniu pozytywnym, np. gdy ktoś głosi, że „chociaż nie jest religijny, bardzo pociąga go duchowość”. Jednak ludzie mogą pod terminem "duchowość" czy "rozwój duchowy" rozumieć  całkiem odmienne rzeczy, a cz powinni wszystko to, co kryje się w mistycyzmie, ezoteryce czyli okultyzmie. Do wyjaśnienia, jak w niniejszej pracy będziemy rozumieć  pojęcia „duchowy” i „duchowość ”, pomocne będzie przeanalizowanie rdzennego znaczenia obu wyrazów.  Łacińskie słowo "spirare" znaczy „oddychać”, zaś pokrewny mu przymiotnik "spiritualis" oznacza tyle co „związany z oddychaniem lub powietrzem”, zatem wszystko co wiąże się z duchowością i rozwojem duchowym wiąże się z praktykami oddechowymi i ich subtelnymi energiami (pneumami) na wzór ćwiczeń pranajamicznych znanych z indyjskiej jogi. 

Rozwój duchowy człowieka dokonuje się przede wszystkim poprzez odpowiednio prowadzone życie. Nieporozumieniem jest wyodrębnianie rozwoju duchowego z nurtu codziennych spraw, traktowanie jako celu samego w sobie, nie koniecznie pokrywającego się z celami życiowymi człowieka. Rozwój duchowy dokonuje się poprzez pracę, rozwiązywanie problemów, kontakty, nawet przelotne z innymi ludźmi, poprzez obserwowanie świata i ustosunkowywanie się do niego, a w istotnej części poprzez właściwą relację z Mistrzem Duchowym i proces inicjacyjnego wtajemniczenia. Takie traktowanie rozwoju duchowego jest jednym z elementów wzmacniających harmonię wewnętrzną człowieka, tak ważną dla jego dobrego, zadowalającego funkcjonowania. Ścieżka rozwoju duchowego od wieków nazwana jest Apyayaną czyli pojazdem życia wewnętrznego. 

Tantra - Duchowa Biała Magia

Tantra – Duchowa Praktyka Białej Magii

Tantra, Ćakry i Kundalini to starożytne pojęcia, którego korzenie sięgają w głąb tysiącleci cywilizacji indyjskich cywilizacji, w tym kultury wedyjskiej i tybetańskiej. Można wiarygodnie stwierdzić przynależność pojęcia tantra do konkretnej kultury, języka i tradycji, a jest to kultura indyjska oraz sanskryt. W tłumaczeniu z sanskrytu słowo "tantra" oznacza między innymi "rozszerzyć się", "rozszerzać", "tkać" i "zasada". Tantra uchodzi za orientalną tradycję boskiej magii i okultyzmu, oczywiście w pozytywnym i dobroczynnym aspekcie tych słów. Magia w Persji była duchowością praktykowaną przez Bogów Nieba, a dopiero zepsuci ludzie przez jej nadużywanie nadali jej kiepskie skojarzenia. Magami byli kapłani Zaratusztrianizmu. Tantrika - oznacza wszystko co tantryczne, a także osobę praktykującą Tantra Jogę. Tantra Joga zajmuje się także przekazywaniem form tanecznych, znanych jako taniec śiwaicki czy Nata Śiwanataradża. 

Śiwa Mahadewa - Mistrz Założyciel Jogi i Tantry

Z TANTRĄ na Zachodzie, w tym w Polsce często mylona jest orientalna, indyjska Jadu Tuna (Jadoo Toona, jadu tona, jaDU tUNa), w spolszczeniu Dźadu Tuna. Termin Dżadu Tuna oznacza dokładnie czarną magię, czarnoksięstwo, czarną magię w sensie złej i szkodliwej magii. Jadu Tuna to zawiera m.in. orgazmiczne praktyki seksualne dla pozyskania energii życiowej partnera (-rki) oraz dla celów magicznych. Czarna magia, czyli Jadu Tuna nie jest jednak w żaden sposób częścią duchowej tradycji ezoterycznej jaką jest tantra, tantra joga czy kundalini joga, a ogólnie Laja Joga. Cechą szczególną osób z uszkodzoną, obróconą ku patali, ku podziemnym światom demonów muladharą jest zwykle dwesza, awersja, niechęć, nienawiść, do boskich guru (mistrzów światłości), awatarów, dewów i dewi czyli do bóstw nieba oraz do niebiańskich bogiń, niechęć do Boga, nawet do wymawiania Imion Boga, niechęć do wszelkich religii, które mogłyby ku Bogu skierować. Czarni magowie zwykle w sposób dość agresywny i impertynencki zwalczają sam ideał boskiego guru, awatara, dewów - manifestując fałszywie swoją rzekomą wolność i niezależność, niezwiązanie z nikim i z niczym po dobrej, światłej stronie istnienia, podczas gdy w rzeczywistości są to osoby najbardziej związane toksycznymi demonicznymi uwarunkowaniami, w tym dewiacjami i zboczeniami.

Należy jednak podkreślić, że na Zachodzie, w tym w Polsce wiele osób prowadzących pod szyldem Tantry czy Tantra Jogi albo Kundalini Jogi rozmaite rodzaje eksperymentów seksualnych i orgazmicznych celowo ukrywa swój czarnomagiczny i demoniczny charakter, aby jak najwięcej ludzi wprowadzić w błąd i wciągnąć w obręb szkodliwych, czarnomagicznych wpływów. Jeśli nauczanie w szczególności koncentruje się głównie na seksie i orgazmie, zdobywaniu energii przez praktyki seksualne oraz na channelingu, a nie zawiera praktyk z mantrami, bóstwami (dewami), nie są przekazywane inicjacje w śakti, nie ma mudr ani jantr (mandali) to należy przyjąć że uczniów wprowadza się w błąd i zamiast praktykować tantrę, zostali wpakowani z powodu swej niewiedzy w sidła demonicznej czarnej magii Jadu Tuna! 

Ścieżka Uczniostwa Siedmiu Lotosów

O Podążaniu Ścieżką Uczniostwa Siedmiu Lotosów

Czakramy, Czakry, a właściwie, bardziej poprawnie mówiąc: Ćakramy czy Ćakry, to temat wielkiego zainteresowania wśród wszystkich ludzi, którzy wznoszą się w swej subtelności w wyższy, niematerialny wymiar postrzegania rzeczywistości, w subtelne sfery duchowe, mistyczne. Nie ma zaawansowanych poziomów samorozwoju bez pracy z Ćakramami, bez pracy z 4-rema, 7-miomia, 9-cioma lub 12-toma podstawowymi Ośrodkami Świadomości w ludzkim, subtelnym ciele. Ćakramy przynależą do subtelnej rzeczywistości, w której co bardziej światli ludzie doświadczają śnienia, wizji, eksterioryzacji czy doświadczeń związanych ze śmiercią kliniczną. Powłoka zwana eteryczną, witalną czy lingamiczną jako swe główne organy posiada właśnie ćakramy, a szczególnie Siedem z nich, począwszy od dołu tułowia, aż po szczyt głowy i obszar ponad głową, położone w środkowej linii wyprostowanego tułowia stanowią najważniejsze organy Psyche, Duszy czy Jaźni każdej ludzkiej, a także zwierzęcej istoty, która oddycha i porusza się. 

Siedem Czakr - Płatki - Etapy Ewolucji Świadomości

Ośrodki Energii, Ćakramy, rozwijają się prawidłowo i naturalnie, kiedy człowiek trzyma się prosto, kiedy tułów jest wyprostowany, a szyja i głowa mocno osadzone w jednej linii przedłużającej tułów. Podbródek lekko przyciągnięty do szyi, wzrok przed siebie do przodu skierowany, ramiona luźno obciągnięte w dół i do tyłu, tak, że pierś, serce idzie do przodu wyprostowując sylwetkę. Prawidłowa pozycja podczas medytacji, śpiewów, inwokacji, modlitw (mantramów), skupienia czy koncentracji jest bardzo ważna, gdyż osoby garbiące się, skulone, o złamanej czy krzywej sylwetce, same sobie powodują zaburzenia w pracy Ćakramów, co przyczynia się do słabości psychiki, słabości woli, chaosu myśli i chorób fizycznych. Trzymaj się prosto, luźno i swobodnie, ale prosta sylwetka jest najważniejsza i większość ludzi musi ją najpierw dobrze wyćwiczyć!

Siedem Ćakramów osadzonych w jednej pionowej linii, wzdłuż centralnego kanału energii, osi ciała znanej jako Suszumńa jest odbiciem Góry Meru (Sumeru), będącej niczym piramida o Siedmiu Stopniach Wtajemniczenia. Duchowa Ścieżka w swej istocie zawsze zawiera wiedzę o Siedmiu Stopniach Drogi i proces Uczniostwa, wzrostu duchowego odnosi się dokładnie do rozwoju właściwości kolejnych Ośrodków Energii, przyrównywanych symbolicznie do Kwiatów Lotosu, Padmas, o określonej liczbie płatków, cech i właściwości. Tak jak Kwiat wymaga pielęgnacji, podlewania i dbania o warunki, w których może się prawidłowo rozwijać, tak każdy Lotos, Kwiat Duszy wymaga dbałości, podlewania go pięknymi myślami, ćwiczeniami, dźwiękami czy medytacjami. Pełny rozwój każdego kwiatu dopełnia się w odpowiednich cyklach, które trwają wiele lat i jest to po prostu cykl rozwojowy, cykl wzrostu, który musi się dopełnić, aż kwiat rozwinie się i zacznie wydawać pewne ściśle określone Owoce, znane jako Ćakra-Siddhi, Moce Kwiatów Lotosu. Doświadczenia Mistrzów Mądrości jasno pokazują, że Ścieżka Uczniostwa, Ścieżka Rozwoju Ucznia ma ściśle określone etapy, a okres wzrostu, rozwoju, dojrzewania i owocowania każdego Kwiatu, wymaga odpowiedniego Terminowania, nieustannego ćwiczenia się i doskonalenia pod okiem Mistrza, który jest doświadczonym Nauczycielem i Przewodnikiem (Guru).

Medytacja - Droga do Człowieczeństwa

Medytacja – Sztuką Życia, Zdrowia i Postępu

Medytacja, w jodze dhyana (czytaj: dhjana) to bardzo ważna dziedzina ludzkiego życia, szczególnie, w drodze do pełni człowieczeństwa. Starożytni jako jedną z cech osiągnięcia dojrzałości ludzkiej, pełni człowieczeństwa, podawali zdolność głębokiego medytowania, nie tylko pozostawania w stanie czujności i przytomności umysłu czyli generalnie trzeźwości. Człowiek potrzebuje filozofii życia, odnalezienia sensu życia, a nie sztywnego dogmatu o bezmyślnym charakterze. Dlatego w dziedzinie wiedzy wewnętrznej należy wszystko wyjaśniać prowadząc ludzi do pogłębienia Zrozumienia, do Pojmowania. Medytacja oddziałuje dobroczynnie na ludzki mózg i system nerwowy neutralizując wszelką złość, strach czy obawę, a to jest podstawą efektywnego funkcjonowania człowieka we współczesnym świecie. Uczeni przeprowadzili tysiące badań nad pozytywnym wpływem medytacji na ludzkie życie i zdrowie. Tak, że jak ktoś odradza komuś medytacyjne praktyki to musi być osobnikiem wyjątkowo złośliwym i szkodliwym społecznie. Najbardziej znane tytuły prasy światowej przełamały już zbrodnicze inkwizycyjne zakazy i głośno mówią o zaletach i przydatności duchowych i ezoterycznych medytacji nieomal w każdej dziedzinie ludzkiego życia. Medytowanie jest całkowicie słusznie nazywane Sztuką Życia i powinno być szczególnie wprowadzone dla dzieci, młodzieży i studentów w szkołach, chociażby dlatego, że poprawia zdolność koncentracji, wzmacnia pamięć, daje odporność przeciwko uzależnieniom, podnosi inteligencję, a także oczyszcza i uwalnia ze stresów, powodując poczucie zadowolenia i szczęścia.

Medytacja - Laja Joga Pratyaya - Dhyana

Ludzie medytujący, wedle wszelkich badań naukowych, tak starożytnych jak i bardzo współczesnych, są o wiele bardziej spokojni i szczęśliwi w życiu od ludzi niemedytujących, a rozwinięta inteligencja stawia medytatorów pośród prawdziwej awangardy kulturalno – naukowej świata. Cóż, Izaak Newton, Leonardo da Vinci czy Albert Einstein także z oddaniem poświęcali swój czas medytacjom, a dzięki temu dokonał się prawdziwy naukowy postęp, naukowa rewolucja we współczesnym świecie. Ludzie medytujący są mniej podatni na zdenerwowanie, wzburzenie czy szok, łatwiej więc znoszą życiowe burze, kryzysy i frustracje. Najbardziej polecane medytacyjne praktyki, to techniki liczenia pogłębionych oddechów, co dotlenia organizm, usprawnia i koncentruje pracę mózgu czy też praktyki medytacyjnej wizualizacji blasku światła, co znów przeciwdziała i zapobiega wszelkim depresjom. Terapia depresji z pomocą medytacji jest o wiele bardziej skuteczna i tańsza niźli stosowanie jakichkolwiek leków, co wiadomo od tysięcy lat w ciągle powtarzanych badaniach naukowych i to w różnych kulturach.

Medytacje wytwarzają pozytywne uczucia: miłosierdzie, życzliwość, spokój, których brak ludziom zachodniej, chrześcijańskiej cywilizacji śmierci, generalnie odartej z umiejętności medytowania, nawet zwykłej zadumy i refleksji, przez co zdegenerowanej w swym charakterze. Codzienna godzinka medytowania zmniejsza zachorowalność na wszelkie choroby o 80-90%, a nawet więcej przy głębszej wprawie, co łatwo zmniejszyłoby ogólną zachorowalność i nakłady na ochronę zdrowia na świecie. Ludzie medytujący kilka razy rzadziej ulegają wypadkom i nieszczęśliwym zdarzeniom, bo prosta samoobserwacja, czujność i rozwaga zabezpiecza życie człowieka, podobnie jak trzeźwość i zdrowa jarska dieta-cud! Każdy, kto się nauczy sztuki medytowania w fachowy sposób, najlepiej ze źródeł orientalnych, będzie z tego mieć w życiu jedynie same korzyści, choć oczywiście nikt nie jest do końca wolny od nieszczęść i cierpień. Optymizm wzbudzony przez ćwiczenia medytacyjne, nawet bardzo proste, jak codzienny relaks z liczeniem oddechów i autosugestią, pozwala wyleczyć najcięższe choroby, zwiększając szansę uzdrowienia, nawet w ostatnich stadiach nowotworu, a miliony uzdrowionych są tego żywym świadectwem. W dawnych czasach każdy człowiek przynajmniej jeden dzień w Tygodniu poświęcał na uporządkowanie swych emocji, oczyszczenie i wyciszenie swego umysłu, rozwiązanie swych problemów. A tym bardziej jest to bardzo konieczne dla współczesnych ludzi Zachodu, przybitych stresem, frustracją, pośpiechem, alkoholem, narkotykami i chorymi, pseudoreligijnymi dogmatami. 

Tantra Bonpo - Dzogczen i Mahasandhi

Starożytna Tantra i Mahāsandhi 

Starożytna tantra i pradawne praktyki laja jogów to bardzo pasjonująca tematyka dla wszystkich zainteresowanych tantrycznymi metodami jogi. Współcześnie wiele ciekawych, duchowo-mistycznych oraz ezoteryczno-hermetycznych nauk i praktyk dociera do ludzi świata Zachodu, jednak w znacznie okrojonej wersji lub bez podania prawdziwego źródła ich pochodzenia. Dobrym przykładem jest całe tybetańskie Bon czy Bonpo, które w istocie jest wersją starożytnej kultury duchowej Bhārata (Wielkiej Indii) znanej jako Tantra. 

Tonpa Szenrab - Bonpo Tantra

Trzeba zainteresowanych naprowadzać ku prawdzie i cierpliwie wyjaśniać, że zbiory nauk i praktyk odwiecznych, a wysoce magicznych, szamańskich i hermetycznych, takich jak Śiva-Tantra i Śakti-Tantra przełożono w Tybecie na rodzimy język i są tam znane jako Tantra Ojca i odpowiednio Tantra Matki (Bogini).Wielu nauczycieli buddyjskich, a także starszego Bon(po) jakoś dziwnie przemilcza albo z trudem przyznaje, że zarówno cała Tantra zwana buddyjską jak i cała w istocie tantryczna Ścieżka Bon ma swoje pochodzenie, żywe źródło w Śaiva-Tantra i w Śakta-Tantra, przedwedyjskiej kulturze duchowej Bhārata, starożytnej Indii, która sięgała aż po Ural na północy, na wschodzie po Indonezję (Bali), a na zachodzie po Egipt!

Zarówno Vaidika Laya (Yoga) jak i Tantrika Laya (Laya Tantra) doskonale zna i przechowuje nauki i metody Mahāsandhi, które w tybetańskim Bon i w Ścieżce Buddha zwane są Dzogczen. Pomimo prostych technik i instrukcji nauk są to jednak metody zaawansowane, które wymagają wcześniejszego, dobrego przygotowania całej ludzkiej istoty do przekształcenia w wyższą formę bytu, inaczej ich sens i użyteczność ulegną zaprzepaszczeniu i zmarnotrawieniu pchając nieprzygotowane do wysokiej formy praktyki Dusze w płytką iluzję rzekomego bycia jakimś Bóstwem, choć faktycznie Osoba będzie nieprzygotowaną do Drogi i zbłąkaną, na manowce wpuszczoną osobą. 

Joga - Cztery aspekty praktyki

O Czterech Aspektach Praktyki Jogi 

Joga to dosłownie zjednoczenie, jedność, unia, koniunkcja, integracja, pojednania, złączenie części pozostających dotąd w rozdzieleniu. Joga, określana jako proces zatrzymania myślącego umysłu czy potoku psychiki, jako ustalenie się w głębi prawdziwej Jaźni, Duszy, Atmana i przekraczanie rozmaitych ograniczeń oraz uwarunkowań, aż do osiągnięcia stanu czystej lub przejrzystej świadomości, to typowy obraz kryjący się za tym pierwszym prostym słowem. 

Joga - Cztery Etapy i ich wzajemne powiązania 

Odkryć można aspekty jogi w każdej z religii czy ezoterycznych szkół mistycznych. Wszędzie bowiem praktykuje się oczyszczanie świadomości i rozwija ścieżkę wyzwolenia (zbawienia) jako istotne fundamenty. Każda religia też rozpoczyna się od procesu inicjowania, czyli używa tego co potocznie zwie się sakramentem, uświęceniem. Joga przenika wszystkie starożytne szkoły hermetyczne, a ćwiczenia jogi są praktykowane w jakimś stopniu przez każdy praktycznie nurt duchowości. 

Całe bogactwo zrozumienia jogi kryje się jednak w bardzo prostych i esencjonalnych słowach. Tradycja przekazuje cztery systemy czy aspekty praktykowania jogi jako całości. Kryją się one w czterech słowach: HATHA, BHAKTI, DŹNANA i RADŹA. Ufamy, że te słowa „obiły się” już Tobie o uszy w kontekście zajmowania się jogą. Warte są ujrzenia jako aspekty jednej i tej samej przecież JOGI.