Kiedy umarł Jezus Chrystus

Siedem wskazówek, które mówią nam, kiedy dokładnie umarł Jezus Chrystus 

Powszechnie wiadomo, że stało się to w Jerozolimie w latach trzydziestych w pierwszym wieku ery nazwanej później chrześcijańską. Jak precyzyjni możemy być w ustaleniu śmierci Jezusa znanego przez bliskich imieniem Emmanuel, i czy możemy podać konkretny dzień albo nawet godzinę męczeńskiej śmierci? Jezus Chrystus umarł męczeńską śmiercią za to co głosił, a my możemy dokładnie na historycznej osi określić kiedy został stracony. Posłużymy się wiedzą historyczną i biblijną, która używa także alegorii, a jedną z nich jest, że dzień u Boga trwa tysiąc lat, zatem owe trzy dni Jezusa Chrystusa w pojmaniu (czwartek wieczorem po wieczerzy), męczeństwie, ukrzyżowaniu i śmierci (piątek), pobycie w grocie grobowej (szabat, sobota) i zmartwychwstaniu (poranek na trzeci dzień w niedzielę rano) mogą się przekładać na zmartwychwstanie pierwotnego prawdziwego chrześcijaństwa w początkach Trzeciego Tysiąclecia czyli po 2033 roku, gdyż wtedy zacznie się Trzecie Millenium od śmierci Jezusa Chrystusa w procesie tak zwanego ukrzyżowania czyli symboliczny Trzeci Dzień - Dzień Zmartwychwstania (Millenium Zmartwychwstania, Poranek Dnia Trzeciego)...

Chrystus Adwentu Zmartwychwstaje 

1. Kapłaństwo Kajfasza 

Ewangelia pokazuje, że Jezus Chrystus został ukrzyżowany podczas panowania wysoko postawionego arcykapłana o imieniu Kajfasz (Mt 26, 3-4; J 11, 49-53). Wiemy z innych źródeł, że służył on jako kapłan o wysokim statusie od 18 do 36 roku n.e., a to pozwala nam umieścić śmierć Jezusa Chrystusa w tym czasie. Możemy jednak być znacznie bardziej precyzyjni.

2. Okres rządów Poncjusza Piłata

Wszystkie cztery ewangelie zgadzają się, że Jezus zwany Chrystusem (Mesjaszem) został ukrzyżowany na rozkaz Poncjusza Piłata (Mt 27, 24-26; Mk 15, 15; Łk 23, 24; J 19, 15-16). Wiemy z wielu źródeł historycznych, kiedy służył on jako gubernator Judei: od 26 do 36 roku n.e., więc możemy zawęzić zakres do tych kilku lat. Ale jak możemy dojść do konkretnego dnia i roku?

3. Po "piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara"

Ewangelia Łukasza mówi nam kiedy zaczęła się misja Jana Chrzciciela: "W piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara... skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni" (Łk 3, 1-2). Wskazuje nam to dokładny rok: 29 n.e., gdyż Tyberiusz wstąpił na tron w dniu 18 września 14 roku n.e., co rozpoczęło pierwszy rok panowania. Wszystkie cztery ewangelie przedstawiają początek działania Jezusa Chrystusa na okres tuż po Janie Chrzcicielu, a to znaczy, że możemy wykluczyć kolejnych kilka lat z zakresu. Śmierć Chrystusa musiała mieć więc miejsce w przedziale pomiędzy 29 a 36 rokiem n.e.

Ewangelie mówią, że to właśnie na czas panowania Tyberiusza przypadła publiczna działalność Jezusa z Nazaretu jako nauczyciela oraz jego śmierć. W Biblii Tyberiusz jest wspomniany z imienia tylko raz, w Ewangelii Łukasza 3,1, gdzie jest wzmianka, że Jan Chrzciciel rozpoczął działalność "w piętnastym roku panowania Tyberiusza Cezara", czyli w 29/30 roku n.e. Większość odniesień do "Cezara", które znajdujemy w ewangeliach odnoszą się właśnie do Tyberiusza ("Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara", oskarżenie Jezusa przed Piłatem o bunt przeciw "Cezarowi" itp.). Podobnie moneta podatkowa z wizerunkiem i napisem "Cezara" wspomniana w Mt 22,19 i Mk 12,15 to srebrny denar – moneta Tyberiusza.

Chasydzi - Droga każdego człowieka

Rabbi Ber z Radoszyc poprosił raz swego nauczyciela, Jasnowidza z Lublina: „Wskaż mi drogę służenia Bogu”. Cadyk odparł: „Nie można powiedzieć człowiekowi, jaką drogę powinien obrać. Bo jedna droga służenia Bogu wiedzie poprzez studia, druga poprzez modlitwę, inna przez posty, a jeszcze inna przez jedzenie. Każdy winien uważnie zbadać, ku jakiej drodze skłania się jego serce, a następnie poświęcić się jej ze wszystkich sił”.

Powyższa opowieść poucza nas przede wszystkim o tym, jaki ma być nasz stosunek do prawdziwej służby Bogu, którą przed nami pełnili inni. Mamy podziwiać i uczyć się z niej, lecz nie powinniśmy jej dokładnie naśladować. Wielkie i święte czyny innych służą nam za przykład, jako że pokazują w konkretny sposób, czym jest wielkość i świętość, lecz nie są wzorami, które można kopiować. Choćby nasze osiągnięcia były bardzo nieznaczne w porównaniu z dokonaniami naszych przodków, ich prawdziwa wartość tkwi w tym, że realizujemy je na swój sposób i własnym wysiłkiem.

Mistrz judaistycznej mistyki, chasydyzmu i kabały

Pewien chasyd spytał raz Magida (Kaznodzieję) ze Złoczowa: „Mówi się nam, że każdy Izraelita ma obowiązek pytać:

- Kiedy moje prace staną się podobne do prac moich ojców –Abrahama, Izaaka i Jakuba? Jak to rozumieć? Jak możemy w ogóle ośmielać się myśleć, że zdołalibyśmy dokonać tego, co nasi ojcowie?”

Rabbi wyjaśnił: „Podobnie jak nasi ojcowie ustanawiali nowe sposoby służenia i każdy z nich znajdował inny rodzaj służby, zgodny z jego charakterem: ten służenia miłością, ów surową sprawiedliwością, jeszcze inny pięknem – tak i każdy z nas na swój własny sposób powinien wprowadzać coś nowego nauki i służby bożej i czynić to, co jeszcze nie zostało zrobione”.

Każda przychodząca na świat osoba przynosi ze sobą coś nowego, co nigdy przedtem nie istniało, coś oryginalnego i niepowtarzalnego. Każdy, kto należy do Izraela, ma obowiązek wiedzieć i brać pod uwagę to, że jest niepowtarzalny w świecie ze swym szczególnym charakterem i że nikogo takiego przed nim na świecie nie było, bo gdyby ktoś podobny wcześniej istniał, świat by go już nie potrzebował. Każdy człowiek jest nowym zjawiskiem w świecie i został powołany, by wypełnić swą jednorazowość na ziemi.