Neopitagoreizm - numerologia i astrologia

Neopitagoreizm a nauki pitagorejczyków - arytmologia i astrologia 

Geneza neopitagoreizmu nie jest jasna. Pitagoreizm pierwotny rzekomo miał wygasnąć już w IV/III wieku przed Chrystusem. Nie stworzył on rzekomo szkoły, w wyniku czego rzekomo nie utrwaliła się pitagorejska tradycja, jednak historycy nie biorą pod uwagę, że pitagorejczycy byli nade wszystko grupą hermetyczną, ezoteryczną, której członkowie wcale nie afiszowali się swoim istnieniem. Rzekomo dopiero w I wieku przed Chrystusem ma miejsce odrodzenie się pitagoreizmu, a Aleksandria i Rzym stają się ważnymi ośrodkami pitagorejskimi, chociaż umasowienie ezoteryki lub hermetyzmu nie jest w duchu szkoły pitagorejskiej.

Pitagorejczycy - Medytują o Wschodzie Słońca

Pitagoreizm to system filozoficzno-religijny stworzony przez Mistrza Pitagorasa, który żył w VI wieku p.e.ch. w Krotonie, w południowej Italii. Założył tam rodzaj zgromadzenia hermetycznego czy ezoterycznego, którego członkowie podlegali surowej dyscyplinie, wymagającej klasztornego milczenia i wegetariańskiego sposobu odżywiania się. Głosił metempsychozę i boskie pochodzenie duszy ludzkiej uwięzionej w ciele, a wyjaśniając istotę wszechświata obficie czerpał z symboliki liczb i liczbowania. Pitagoreizm bardzo wcześnie połączył się z orfizmem czy raczej pochodził od misteriów orfickich i wywarł wpływ na Platona. Odrodził się w Rzymie mniej więcej w początkach ery chrześcijańskiej jako tak zwany neopitagoreizm. Jak wiadomo, podziemna bazylika przy Porta Maggiore była miejscem kultu neopitagorejskiego czy raczej kontynuacji misteriów orficko-pitagorejskich.

Podczas gdy jeden szereg wczesnych greckich filozofów, od Talesa po Demokryta, żył i działał w Jonii, drugi występował w zachodnich jońskich koloniach, we Włoszech. Z tych „italskich" filozofów najwybitniejszą grupę stanowili pitagorejczycy. Koło połowy VI wieku p.e.ch., Mistrz Pitagoras z Samos, wedle greckich źródeł historycznych urodzony w 580 roku p.e.ch., założył związek etyczno-religijny, który stał się ośrodkiem badań nauko­wych; odtąd przez kilka wieków pitagorejczycy byli pionierami badań, szczególnie matema­tycznych i przyrodniczych. Połączenie mistyki religijnej ze ścisłymi naukowymi badania­mi stanowiło odrębność związku pitagorejskiego. A orientacja, z jednej strony religijna, a z drugiej ma­tematyczna, dała też szczególne piętno filozofii pitagorejskiej będącej kontynuacją misteriów orfickich.

Neopitagoreizm stanowi pewną odmianę synkretyzmu zespalającego elementy platońskie, stoickie i perypatetyckie. Wedle historyków ważny etap w rozwoju neopitagoreizmu stanowił średni stoicyzm reprezentowany przez Panajtiosa i Posejdoniosa. Według Cycerona za odnowiciela pitagoreizmu w pierwszej połowie I wieku przed Chrystusem uchodzi Nigidius Figulus. Występuje u niego bardzo typowe dla tego kierunku połączenie mistyki z uczoną erudycją. W czasie tym krąży też szereg pism nazywanych pseudopitagorejskimi, w których pewne myśli staropitagorejskie giną w powodzi elementów bardzo rozmaitego pochodzenia. Pojawiają się w tym okresie przypisywane Pitagorasowi poematy: Złote wiersze i Święty poemat.

Pitagorejczycy i nauki duchowe

Pitagorejczycy - Pitagoras - Theano - Apoluniusz - Krotona 

Pitagorejczycy – to zwolennicy doktryny rozwiniętej przez Mistrza Pitagorasa, jego małżonkę Theano i jego następców w szkole filozoficzno-misteryjnej, którą założył w Krotonie w Wielkiej Grecji, w południowych Włoszech (na podeszwie buta). Część z poglądów może być jedynie przypisywana Mistrzowi Pitagorasowi, natomiast szereg innych osób związanych ze szkołą opublikowało własne dzieła lub przeszło do historii z powodu naukowych lub metafizycznych osiągnięć.

Szkoła Pitagorejska  - Czasy Świetności

Pitagorejczycy wnieśli ogromny wkład do nauki starożytnej, zwłaszcza w zakresie matematyki, astronomii oraz teorii muzyki. Poglądy pitagorejczyków w istotny sposób stanowiły inspirację filozofii Platona, który członkiem wspólnoty pitagorejskiej był jedynie czasowo; zakupił także księgi Filolaosa i stąd czerpał wiedzę o obyczajowości w koloniach. Akademia Platońska funkcjonowała już jednak na nieco innej zasadzie jak misteryjno-klasztorne wspólnoty pitagorejczyków wzorowane na dawnych misteriach orfickich. Powinno się mówić o kontynuowaniu misteryjnych i naukowych tradycji orficko-pitagorejskich.

W związku z odkryciem świątyni w Rzymie z malowidłami przedstawiającymi wierzenia greckie, datowanej na I wiek e.ch., znaczący w tym czasie pitagoreizm wśród Rzymian w tym okresie dyskutowany był przez Danutę Musiał. Pitagorejczycy uważali, że "wszystko jest liczbą"; każdemu bytowi można było przyporządkować liczbę np. mierząc czy ważąc. Liczba 10 była przedstawiana jako "arcyczwórka" – trójkąt, na którego każdym boku mieściły się cztery kamyki, pozostawiał miejsce na dziesiąty wewnątrz.

Pitagorejczycy - jako orficy i misteryjni kontynuatorzy orfizmu - wiedzieli o kolejnych żywoty jednej duszy jako różnych osób fizycznych, znali koło reinkarnacji, głównie z doświadczenia metafizycznego. Według Porfiriusza lub Jamblicha, którzy o zwyczajach Mistrza Pitagorasa pisali prawie tysiąc lat później, Mistrz Pitagoras potrafił wymienić imiona postaci, którymi "był przed narodzeniem". Pogląd ten nie był zbytnio szerzony i zanikał jednak jeszcze przed rozwiązaniem ostatnich jawnych wspólnot pitagorejskich z III wieku p.e.ch., być może z powodu nikłych korzyści, jakie przeciętnej osobie ze wspólnoty mogło przynieść doszukiwanie się takich związków z osobami zmarłymi (za dużo pojawia się Napoleonów i Kleopatr przy wszystkich badaniach reinkarnacyjnych, co wynika z utożsamianiem się sług dworskich z ich panami).

Pitagorejczycy praktykowali również wegetarianizm ze względów etycznych oraz uważali, że człowiek składa się z duszy i ciała, i dużą uwagę przykładali do wychowania, by nie zawładnęło nim zło. Numerologicznie rozwinęli metody analizowania podatności opanowania duszy mającej jakieś imię, datę urodzenia, miejsce pochodzenia i zamieszkania - przez siły zła, chociaż jest to jedna z tajemnic wysokiego poziomu arythmologicznego pitagorejczyków.

Numerologia Pitagorejska i Chaldejska

Numerologia Pitagorejska i Chaldejsko-Aramejska 

Od zarania dziejów ludzi chcieli lepiej poznać siebie samych. Astrolodzy znajdowali odpowiedzi w planetach i gwiazdach, a numerolodzy w liczbach. Zdobyta w ten sposób wiedza stanowi starożytny dorobek współczesnej psychologii. Wszechświat, w tym ludzie i nasze otoczenie, zbudowany jest z atomów, z wirującymi elektronami. W numerologii cyfry i litery odzwierciedlają kształt tych wibracji, opisując go w formie ludzkich zachowań. W praktyce numerologicznej, badając nazwisko i datę urodzenia osoby, analizujemy różne aspekty jej życia. 

Numerologia Pitagorejska i Chaldejsko-Aramejska oparta na dziewięciu cyfrach

Mimo że Numerologia czy inaczej Gematria jest z nami od tysięcy lat, tak naprawdę nikt nie wie skąd ona w ogóle się wzięła. Najstarsze dzieje liczb sięgają czasów Wedyjskich, Egipskich, Babilończyków oraz starożytnych cywilizacji. Uznawali oni, ze liczby mają w sobie tajemną moc, a przeliczanie imion i nazw na wartości liczbowe uznano za naukowy proces magiczny, arytmetyczny i psychologiczny. Mistrz El Moryah zwany Hermesem Trismegistosem, głowa wszystkich szkół ezoterycznych i okultystycznych, jest jednym z najpotężniejszych patronów tajemnej wiedzy ezoterycznej, w tym takich przedmiotów praktycznych jak numerologia czy gematria wedyjska oraz astrologia wedyjska. 

Symbolika liczb jest oparta na energii drgań i wibracji, połączone w czasie i przestrzeni życia. W każdym wcieleniu posiadamy kreśloną cyfrę, która nas reprezentuje, i właśnie z wibracją tej cyfry idziemy przez całe życie. Liczba wybrana w każdym wcieleniu ma nam pomóc w określeniu naszej osobowości, wyborze kariery, zainteresowań, miłości. Podobnie jest w Astrologii, ułożenie gwiazd i planet w momencie naszego urodzenia mówi jakie życie nas czeka. Warto pamiętać, że uczniowie prawdziwych szkół ezoterycznych zawsze są biegli, bardzo dobrze wykształceni, w dziedzinach takich jak numerologia, w tym numerologia wedyjska, najbardziej ezoteryczna i źródłowa z gematrii. 

Braki wibracji cyfr w numerologii

ZNACZENIE WIBRACJI - ZNACZENIE BRAKU WIBRACJI 

Numerologia - Jaką liczbą jesteś z daty narodzin? 

Numerologia jest dziedziną rozległą i niektórzy poświęcają całe życie dla zgłębienia jej tajników. Wiedza o liczbach znana była już w starożytności w XI wieku p.e.ch., kapłanom egipskim i chaldejskim oraz orfikom. Ażeby dowiedzieć się, którą numerologiczną cyfrą lub liczbą jesteśmy z daty urodzenia, należy dodać do siebie wszystkie cyfry składające się na naszą datę urodzenia (zera można w liczeniu pominąć, ale w interpretacji są istotne). Wibracja ze składowych cyfr pełnej daty urodzenia (dzień, miesiąc, rok) jest tzw. liczbą "Drogi Życia" lub inaczej "Liczbą Urodzenia" lub "Liczbą Losu", "Przeznaczenia", "Liczba Gwiezdna", wibracją daty narodzin odpowiadającą ogólnemu rysowi naszego horoskopu określonego w postaci daty narodzin. 

Przykład 1: data urodzenia: 10.11.1988 czyli 

mamy sumę 1+0+1+1+1+9+8+8=29, 2+9=11. Numerologiczna cyfra (11) z tłem (29) 

brak wibracji: 3, 4, 5, 6, 7. 

Przykład 2: data urodzenia: 1.01.2001 (Nowy Rok 2001 i początek III Tysiąclecia oraz XXI wieku) 

mamy sumę: 1+1+2+1=5 czyli numerologiczna Piątka (5) prosta (bez tła) 

brak wibracji: 3, 4, 6, 7, 8, 9. 

Przykład 3: data urodzenia: 29.09.1999 

mamy sumę: 2+9+0+9+1+9+9+9=48, 4+8=12, 1+2=3 czyli numerologiczna Trójka (3) z tłem (12) i (48).

brak wibracji: 5, 6, 7. 

Suma bez tła, suma prosta (zredukowana, teozoficzna), wskazuje na osobę będącą młodszą duszą, a sumy z tłem albo z dwoma tłami na bardziej skomplikowane i złożone oraz starsze, bardziej rozwinięte dusze.  

Należy pamiętać, że w analizie numerologicznej bierze się pod uwagę nie tylko datę urodzenia, ale także sumę z miesiąca urodzenia, dnia urodzenia i roku urodzenia, które tworzą tak zwany Trójkąt Wibracyjny w centrum którego jest wibracja z sumy cyfr całej daty urodzenia. Nie istnieją żadne alternatywne sposoby obliczania wibracji daty urodzenia oprócz podanych w przykładach. Dla opracowania dokładnego Portretu Numerologicznego analizujemy także wibracje Imion i Nazwisk, w tym nazwiska rodowego (panieńskiego) osoby oraz nazwy miejsca urodzenia, miejscowości w której się długotrwale mieszka (także mocno utrwalona nazwa dzienicy miasta), co stanowi tak zwany portret całościowy (holistyczny). Często obliczana Liczba Imienna to suma wibracji pierwszego imienia oraz pełnego nazwiska osoby. Wibracja zwyczajowej i urzędowej nazwy państwa oraz regionu w jakim żyjemy także miewa znaczenie i wpływa na portret.