Praktyka Magii i Czarodziejstwa II

Praktyka Magii i Czarodziejstwa - II - Lekcje 12 - 22 

(12) Dla osiągnięcia magicznej Mocy potrzebne są dwie rzeczy: wyzwolenie się Woli od wszelkich zależności oraz wyćwiczenie się jej we władczym panowaniu. Jeśli przemożna Wola nie wyrwie Duszy/Jaźni spod działania magnetyzmu przeznaczenia (fatum, ananke), to zostanie ona przez tę siłę, która ją wydobyła z Otchłani wchłonięta na powrót i przez potężny prąd światła zaniesiona na powrót do Centralnego Ognia. Istota wszelkiego magicznego dzieła polega na tym, aby się wyzwolić z objęć odwiecznego węża, postawić mu nogę na głowie i poprowadzić tam, gdzie się samemu chce iść. Odyczny albo magnetyczny prąd wytworzony przez łańcuch niewłaściwie kierowanej Woli stwarza tego właśnie złego ducha (demona), którego ewangelia nazywa legionem i który wpędza do morza (świata astralnych ciemności i odmętów) owe wieprze (świnie) z przypowieści. Jest to alegoria głębokiego uwikłania istot przez ślepe siły popędu, które potrafią poruszyć złą wolę i spowodować zejście na błędne drogi. Odurzony, zadurzony zakochaniem, łakomy, skory do gniewu, albo też zgnuśniały Mag lub Czarodziej, jest czymś, co się nawet pomyśleć nie da. Zawsze dobrze i długo chcieć, dążyć do czegoś z tęsknotą, to jest cała tajemnica siły i to jest magiczny arkan, który powoduje, że Mag wart jest dwóch rycerzy, uwalnia ciemiężonych, niszczy złe uroki i klątwy, opiera się nawet najpiękniejszym nimfom (i nimfomankom erotomankom), i nie cofa się przed najdzikszymi zwierzętami (zwierzęcymi i demonicznymi ego). 

Hrabia Rakoczy - Saint Germain - Mistrz Magii i Magów

(13) Wolę można udoskonalić poprzez odpowiednie wychowanie (kształtowanie) i poprzez magiczny ceremoniał (rytuał), podobnie jak poprzez ceremoniał religijny, nie ma na widoku żadnego innego celu, jak tylko ćwiczenie i Woli, Cierpliwości oraz Siły (Mocy) Maga. Natura, Przyroda, jest posłuszna słowom i znakom tego, kto czuje się na tyle silny, aby w ogóle nie wątpić. Leczenie chorób nerwowych (psychosomatycznych) jednym Słowem, jednym chuchnięciem, albo jednym dotknięciem, budzenie z letargu siły, które zdolne są zniszczyć mordercę (złodzieja, oszczercę) czy też zdolność uczynienia się niewidzialnym - wszystko to jest naturalnym działaniem wypromieniowywania albo wstrzymywania Światła subtelnego (eterycznego lub astralnego). Magnetyzujący (energizujący) Mag/ini, czarodziej/ka, musi naturalnemu swemu medium i w następstwie tego - ciału eterycznemu (energetycznemu, pranicznemu), które wiąże  Duszę/Jaźń z organami cielesnymi, rozkazywać; i może on/a powiedzieć materialnemu ciału: śpij!, zaś ciału mentalnemu (syderalnemu): myśl! Wszystkie widzialne rzeczy zmieniają potem swój wygląd, zupełnie jak w wizjach trzeciego oka i głębokich medytacjach. Prawdziwa magnetyczna (energetyczna) Moc musi się obejść bez takich pomocniczych środków, od których można byłoby się uzależnić, w większym lub mniejszym stopniu szkodzących zdrowiu i zaśmiecających umysł (i zmysły).  

(14) Światło eteryczne lub astralne wypromieniowuje się poprzez spojrzenie, głos, przez kciuki oraz przez płaszczyzny dłoni. Muzyka jest potężną siłą pomocniczą dla głosu ludzkiego i stąd właśnie wywodzi się sens powiedzenia "czarodziejski śpiew" (także "zaczarowany flet" etc). Żaden instrument muzyczny nie jest bardziej czarodziejski niż ludzki głos. Okultystyczna filozofia opisuje Wszechmoc Woli i wspomina o istnieniu magnetycznego czynnika. Siedem mistycznych planet odpowiada siedmiu barwom Światła Słońca rozszczepionego pryzmatem oraz siedmiu tonom muzycznej oktawy, siedmiu nutom gamy, solfeża. Przedstawiają również siedem cnót (pozytywne aspekty) jak i siedem grzechów amoralności (negatywne aspekty). Świętość i wieczność uniwersalnej jedności przejawia się w symbolizmie wszystkich po sobie następujących religii świata, które w kolejności powstania ukazują plan podstawowej moralnej, mistycznej i magicznej edukacji ludzkości. Absolutnie prawdziwa laska, różdżka magiczna, musi być wykonana z prostego, dorodnego pędu migdałowego lub leszczynowego, ściętego przed wschodem Słońca albo w momencie rozkwitnięcia drzewa, jednym cięciem magicznego sztyletu (miecza, noża), albo złotego sierpa. Długość magicznej laski (różdżki) nie może przekraczać długości całego ramienia (od dłoni do stawu barkowego). Mag/ini nie może zezwalać na oglądanie lub dotykanie różdżki (laski) przez profanów, inaczej przyrząd magiczny może stracić swoją Moc, zatem skrywa się dobrze narzędzia używane w Magii, w Rytuałach. 

Praktyka Magii i Czarodziejstwa I

Praktyka Magii i Czarodziejstwa - I - Lekcje 1 do 11

(1) Mag, Magusz, Magah, od początku już jako kandydat/ka na Maga (Maginię) musi być człowiekiem wstrzemięźliwym, umiarkowanym, czystym, dobrotliwym, wyzbytym wszelkich przypadkowych pragnień, niezgłębialnym i niedostępnym dla wszelkiego rodzaju pochopnych decyzji, błędnych osądów oraz dla omyłek. Mag bez szemrania musi znosić wszelkiego rodzaju trudy i uciążliwości życia. Lenistwo i bezmyślność oraz pomyłki są wrogami Potęgi Woli. Gnuśny i ospały człowiek nigdy nie będzie Magiem ani nawet Czarodziejem. Magia jest bowiem nieustannym ćwiczeniem, treningiem. Kto chce dokonywać Wielkich Dzieł (Opus Magnum) musi się całkowicie opanować (siebie opanować), musi przezwyciężyć w sobie wszelkie zamiłowanie do rozrywek, do zaspokajania różnych swych chwilowych zachcianek i kaprysów, do długiego spania, musi stać się całkowicie niewrażliwym zarówno na sukcesy jak i na klęski, na pochwały jak i na reprymendy. Od starożytności, Maga, Czarodzieja, zawsze stawiano na nieco wyższej pozycji niźli Maginię, Czarodziejkę, Wiedźmę, a wszelkie zasady na jakich opiera się takie uznanie i atrybucja hierarchiczna opierają się na prawach Natury, Przyrody, sferze Nieba i Ziemi. 

Hogward - Herb Czterech Kierunków Magii i Czarodziejstwa - H

(2) Magowie, Czarodzieje, powinni unikać utraty stanu czujności i trzeźwości, zatem nie stosują  środków będących substancjami imaginacyjnymi, halucynogennymi, które dodatkowo osłabiają siłę Woli i powodują utratę władzy nad zmysłami, utratę zdolności nadzmysłowych, powodują upojenie lub oszołomienie oraz stany paranoi, obłąkania. Kto po umocnieniu Ducha (pierwiastek Duszy w głowie) i zabezpieczeniu go przed wszelkimi niebezpieczeństwami wynikającymi z halucynacji oraz strachu, pragnie poświęcić się praktycznej Magii, Czarodziejstwu, musi się najpierw poddać czterdziestodniowym oczyszczeniom i ekspiacjom. Liczba 40 jest liczbą świętą i już sama jej figura w cyfrach (perskich, arabskich) jest magiczna. Podobnie i liczba cztery, szczególnie zaś liczba czterdzieści i cztery, w zapisie rzymskim, w łacinie XLIIII starszy lub XLIV nowszy zapis. Liczba czterdzieści cztery (44) dzieli się przez dwadzieścia dwa (22) oraz dwa (2), a także przez jedenaście (11) oraz cztery (4). Liczba czterdzieści i cztery (44) pojawia się w Polsce w III części Dziadów, dramatu romantycznego Adama Mickiewicza, w scenie 5, zwanej „Widzeniem księdza Piotra”, gdzie wymieniona jest dwukrotnie. 

(3) Oczyszczenie Maga, Czarodzieja, polega na wyzbyciu się wszelkich brutalnych pożądań, na ograniczeniu się do pokarmów roślinnych, białej diety, bez ostrych czy zbyt ostrych przypraw, na powstrzymaniu się od picia mocnych napojów (trunków wyskokowych) oraz na dokładnie uregulowanym trybie życia, zwłaszcza zaś na regularnym czasie nocnego snu. Mag/ini, Czarodziej/ka, musi zwracać pilną uwagę na zewnętrzną czystość, a nawet najbiedniejszy może przecież korzystać z wody w studni czy rzece. Niezwykle starannie należy oczyszczać odzież, meble i naczynia, które będą używane do celów magicznych. Każda nieczystość oznacza niedbalstwo, a to jest dla Maga, Czarodzieja, wprost zabójcze. Magowi nie wolno z nikim rozmawiać na temat Dzieła (Opus), którego się podejmuje. Tajemnica jest tutaj niezbędnym i koniecznym warunkiem dla pomyślnej realizacji wszelkich magicznych operacji. Od początku Mag/ini musi zachować niezwykłą ostrożność w stosunkach, relacjach i kontaktach, z innymi ludźmi. Szczególnie należy dbać o zachowanie czystości  i wysokiej jakości w relacjach i wszelkich kontaktach seksualnych, tak aby życie płciowe nie stało się marnotrawieniem sił i energii na przypadkowe kontakty z destrukcyjnymi oraz dewiacyjnymi osobami. 

Zakon Hermesa Trismegistosa

Zakon Hermesa Trismegistosa - Starożytna Szkoła Magów 

Zakon Hermesa, Zakon Wielkiego Hermesa – prywatne okultystyczne stowarzyszenie magów związanych z tradycją hermetyczą Sztuki Magicznej, Ars Magica, oraz Tradycja Szkoły Magów Wniebowstąpionych. Magia tych czarodziejów i czarodziejek od samego początku w pradawnych czasach związana jest z zaklinaniem słów, co daje im władzę zarówno nad rzeczami materialnymi, żywymi stworzeniami oraz światem idei. W Ars Magice istota duchowej magii opiera się na inkantacjach (mantrach) i gestach (mudrach) oraz amuletach (jantrach), które mają na celu zgromadzenie i nadanie odpowiedniej formy zgromadzonej energii magicznej. Tradycja hermetyczna u swych starożytnych prapoczatków na Bliskim Wschodzie posługuje się językami akkadyjskim, aramejskim oraz staroperskim, a bardziej na wschodzie wedyjskim sankrytem oraz starochińskim. Dopiero w czasach orfickich wchodzi do użycia język grecki, na pograniczu Azji i Europy. Należy pamiętać, że najbardziej powszechnymi językami o charakterze powszechnym, szczególnie dla nauk filozoficznych i mistycznych w tamtych czasach były języki perski oraz aramejski, dopiero później grecki, a na wschodzie sanskryt. 

Hermetycy późniejszych czasów w Grecji bywali wyznawcami nauk Mistrza Platona, aczkolwiek przejęli od Żydów aleksandryjskich ich warsztat interpretacji alegorycznej i rozwinęli żydowskie spekulacje na temat pierwszego człowieka Adama, zwanego „Adam Kadmon” w Kabale, i ‘śmiertelnego boga’. Hermetyzm arkadyjski, gdy wyszedł poza obszar Grecji i wraz z wojskami Imperatora Aleksandra Wielkiego dotarł do Egiptu (w roku 332 p.e.ch.), był później religią mistyczną współzawodniczącą z chrześcijaństwem, a obiema religiami rządziły też pewne podobieństwa. Ich zasadniczym, wspólnym mianownikiem był Logos - Słowo, które jest Bogiem i było na Początku, podobnie jak wedyjskie i brahmanistyczne Om (AUM) symbol Boga Stwórcy Brahmana na Wschodzie, w dawnej wedyjskiej Indii. Hermetyzm renesansowy wraz z filozofią alchemików to część renesansowej myśli mistycznej. Hermetyzm ten zakłada przede wszystkim jedność i niepodzielność uniwersum, w którym wydarzenia zachodzą synchronicznie na wszystkich jego poziomach. Chodzi tu np. o poziom duchowy i aspekt zmysłowy. Stąd hermetyczne powiedzenie „jako na górze, tako na dole”. Zgodnie z tą właściwością świata funkcjonują transcendentne nauki, takie jak alchemia, czy szczególnie astrologia, gdzie wiadomo, że na Ziemi (dole) dzieje się to, co jest zapisane na Niebie (górze). 

Przed odkryciem pisma wierzono, że nazwa rzeczy jest równoważna tej rzeczy, co więcej - zawiera w sobie jej prawdziwą naturę. Pismo umożliwia ludziom niejako "łapanie" nazw i manipulowanie nimi, czyli manipulowanie istotą rzeczy. Jest to czynność magiczna, a umiejętność magicznego pisania - jako święta - zarezerwowana jest dla kapłanów i bogów mądrości, takich jak egipski Tot czy grecki Hermes. To właśnie wśród tych kapłanów Sumeru i starożytnego Egiptu byli pierwsi magowie tradycji nazwanej później hermetyzmem od Imienia Wielkiego Hermesa znanego także jako Henoch lub Mauryah. Dość szybko rozwinęli oni magię zamawiania imion rzeczy widzialnych, w przyzywanie imion rzeczy niewidzialnych - aniołów czy bóstw wyobrażających abstrakcyjne koncepcje. Również ze świątyń bogów mądrości magowie hermetyczni wynieśli wiedzę o mowie gwiazd - astrologii, uprawianej łącznie z numerologią (arytmologią) i chirologią. Kapłani, którzy zaobserwowali fakt pojawiania się Syriusza w czasie wylewów Nilu wyciągnęli wniosek, że w gwiazdach na niebie zapisany jest los życia na ziemi, a także losy ludzi, plemion, narodów i cywilizacji. Tak narodziła się idea "jako w Niebie tak i na Ziemi" z której powstało przeświadczenie o powiązaniu mikrokosmosu człowieka z makrokosmosem otaczającego go świata. Przeświadczenie to stało się podstawą doświadczalnej magii sympatycznej. Magia Syriusza nie jest dziwna w hermetyznie z obszarów pod wpływem Egiptu. 

Ewolucja pisma z obrazkowego w sylabiczne a później alfabetyczne przyniosła dalszy rozwój myśli magicznej. Litery okazały się nader użyteczną metaforą pojęć abstrakcyjnych - było to kilkadziesiąt znaków, które same z siebie nie znaczyły zgoła nic, a jednak można je było ułożyć w nazwę każdej rzeczy, a więc panować nad całą rzeczywistością nie znając hieroglifów dla każdej rzeczy z osobna. Umiejętność kaligrafifii dawnych symboli i znaków magicznych ciągle jest jednak potrzebna i posiada inicjacyjny charakter. Dzięki literom alfabetu oraz znakom sylabicznym (sanskryt) myśliciele mogą wznieść się do krainy abstrakcyjnych idei, których cieniem, rozmyciem, kombinacją są słowa-rzeczy. Pewnie doszedł do tego Orfeusz, Pitagoras i Platon w ich teorii realizmu, która stworzyła świecki paradygmat pozwalający kontrolować każdy aspekt rzeczywistości. Następnym krokiem jest utożsamienie ideału z boskością - stąd na przełomie kolejnych er i tysiącleci odradza się myśl gnostycka i mistyczna, wyrażona także w II wieku e.ch., w filozofii manichejskiej i neoplatońskiej. Do tych trendów gnostyckich hermetycy dodają alchemię, dodając do jej aspektu przemiany materii aspekt przemiany duszy alchemika. 

Zaratusztra - Prorok Aryjskich Magów

Spitama Zaratusztra - Święty Prorok Magów Aryjskich i Iluminatów 

Zaratusztra lub Zaratustra - staroawestyjskie Zaraθuštra, Zarat-uštra, po nowopersku ‏زرتشت‎ Zartošt lub Zartoszt, stgr. Ζωροάστρης Zōroástrēs - perski kapłan, święty prorok i reformator religijny z klanu rodów Spitama, oświecony mistrz magów boskiego ognia, twórca jednej z najstarszych na świecie religii monoteistycznych, nazywanej od jego imienia zaratusztrianizmem - religią świetlistego Ahura Mazdy, późniejszego Ormuzda. Imię Zaratusztra, Zartoszt, często tłumaczone jest jako Złota Gwiazda lub Złote Światło, Blask Oświecenia. Zaratusztra zaliczany jest do Świętych Proroków Ludzkości, Oświeconych Mistrzów Duchowych, Mistrzów Wniebowziętych, Wielkich Iluminatów posłanych przez Najwyższego Boga dla oświecenia ludzkości.

Główne historyczne świadectwo dotyczące Świętego Proroka Zaratusztry to najstarsza część Awesty - Gaty (Gathas). Hymny te zostały napisane przez samego Spitama Zaratusztrę. Badania porównawcze archaicznego języka Gath i zawarte w nich odniesienia do faktów historycznych wskazują, że Święty Prorok Zaratusztra działał na terenie dzisiejszego północno-wschodniego Iranu i w Turkmenistanie. Na tej samej podstawie okres jego życia niektórzy badacze umieszczają pomiędzy XIII a połową VI wieku p.e.ch., przy czym powszechnie przyjmuje się szacowanie, że żył on około 1200-1000 roku p.e.ch. Często podawana, błędna data życia Proroka Zaratusztry (660–583 p.e.ch.) pochodzi od badaczy brytyjskich, którzy jako pierwsi przetłumaczyli Awestę na język angielski w połowie XIX wieku i mylnie zinterpretowali fakty historyczne opisane w Gatach. Tradycja zoroastryjska przyjmuje jednak jeszcze wcześniejsze daty życia i działalności Proroka Zaratusztry jako wielce prawdopodobne, kojarząc jego życie z okresem życia Proroka Abrahama, być może pomiędzy 2200-1800 p.e.ch. Porównywanie lingwistyczne zachowanych tekstów Ryg Wedy i Awesty wskazuje, że Prorok Zaratusztra musiał żyć przynajmniej pomiędzy 1500 a 1200 rokiem p.e.ch., a co pociesza, to udowodniono naukowo, że nie mógł żyć później, a w 1990 roku w Turkmenistanie odkryto pozostałości świątyni świętego ognia zaratusztriańskiego z II tysiąclecia p.e.ch. Święty Prorok Zaratusztra jest jednym z wielu kapłanów wiary staroirańskiej zwanej mazdaizmem od głównego Boga występującego w panteonie tej religii o imieniu Ahura Mazda, później Ormuzd. Religia ta była typową religią politeistyczną podobną do wierzeń starożytnych Greków, wywodzącą się z tego samego aryjskiego rdzenia co hinduski braminizm, jednak główny nurt brahmanizmu indyjskiego to kult Brahmana - Wszechducha i Boga Stwórcy jako Absolutu.

Życie Proroka Zaratusztry jest znane przede wszystkim z podań zachowanych w ramach tradycji zaratusztriańskiej. Podania te obfitują w wątki legendarne i mityczne charakterystyczne dla misteryjnych opowieści o wielkim bohaterze. W wieku 15 lat młody Zaratusztra opuścił dom rodzinny oświadczając, że będzie posłuszny wszelkim tradycyjnym obowiązkom religijnym, oprócz jednego, oddawania czci daewom (upadłym bóstwom, eks-aniołom) po awestyjsku "daēuua", w nowoperskim "divs" lub dive, upadłym czyniącym chaos i nieporządek, a także oddającym się wszelkim rodzajom złoczynności, bestialstwu, potworności, wynaturzeniu i zboczeniu. Przez następne lata Święty Prorok wędrował i oddawał się poszukiwaniom prawdy, w trakcie wędrówek m.in. usługiwał w przytułku dla pielgrzymów.

Zgodnie z przekazem zawartym w Gatach plemię Spitama Zaratusztcry zostało wybite na skutek wojen plemiennych, a on sam tułał się przez kilkanaście lat po stepach północnego Iranu, uząc się od innych kapłanów i obserwując bezsensowne walki plemienne wyniszczające jego lud. W wieku około 30 lat spłynęło na niego boskie objawienie. Zobaczył jaśniejącą istotę, która przedstawiła się jako Wohu Manah (Dobra Myśl). Istota ta zaprowadziła go przed oblicze Wielkiego Boga, który przedstawiał się jako Ahura Mazda (Król Dobra) i który w jednej chwili spuścił na Spitama Zaratusztrę objawienie wszystkich zasad odwiecznej religii misteryjnej, kultu Wielkiego Boga.

Magia - Prawa i Zasady Mocy

Magia - Prawa, reguły i zasady Magii

Prawa, reguły i zasady Magii to spuścizna Zakonu Magów - Mistrzów Mocy z dawnych czasów, kiedy panowała prawdziwa Święta Wiara. Są to nie tylko wskazówki do posługiwania się Magią, oręż duchowy, ale i spis życiowych mądrości, jakimi powinien kierować się każdy Uczeń, Adept, Mag, Hierofant i Mistrz Magii. 

Jak powstają fazy Księżyca

1. Ludzie zwykle żyją w mniejszej lub większej ignorancji, w ciemnocie: niemal we wszystko uwierzą, bo naiwnie chcą, żeby to była prawda, lub dlatego, że się obawiają, iż może to być prawda. W największej ciemnocie żyją Mugole (Totalni Ignoranci). 

2. Intencja (ang. In-Tension) jest wewnętrznym napięciem dążenia, natężeniem wewnętrznej woli, ale pamiętaj, że nawet najlepsze intencje wobec innych mogą spowodować szkody i nieprzewidziane komplikacje. 

3. Emocje i uczucia ludzi prymitywnych rządzą rozumem, Mag kieruje wszystkim, włącznie z emocjami i uczuciami. Mag zna nauki o siedmiu stopniach rozwoju emocji i uczuć. Mag zna nauki o czterech stopniach rozwoju potęgi umysłu. Mag zna nauki i praktyki czterech stopniach rozwoju energii witalnej (bioenergii, many, prany, chi, ki). 

4. W przebaczeniu tkwi jedynie prosta magia, która uzdrawia pacjentów z chorób powodowanych zgromadzonymi urazami i awersjami, zarówno w przebaczeniu, które dajesz innym, a także w tym, które uzyskujesz od innych. 

5. Zważaj na to, co ludzie czynią, gdyż nie tylko ich słowa, ale i czyny zdradzą kłamstwo, fałsz, obłudę. 

6. Możesz się podporządkować wyłącznie władzy Rozumu, Wyższej Jaźni, Wyższej Świadomości. 

7. Życie to przyszłość, nie przeszłość, z przeszłości się oczyszczamy budując lepszą przyszłość. 

8. Staraj się o zwycięstwo, zasłuż na zwycięstwo; staraj się o sukces, zasłuż na sukces. Realizuj ważne cele. 

9. W wyższej Rzeczywistości nie może być antynomii, zatem przekonania, poglądy oraz wierzenia Maga muszą być wewnętrznie spójne, bez sprzeczności. Z umysłem pełnym sprzeczności nie można być nawet Uczniem Maga. 

10. Rozmyślne odwracanie się od Prawdy jest zdradą wobec siebie, zdradą wobec Przodków, zdradą wobec Czystych Duchów, zdradą wobec Aniołów i Bóstw Nieba. 

11. Możesz zniszczyć tych, co mówią i rozgłaszają Prawdę, lecz Prawdy nie zniszczysz. Fałsz niszczeje Prawda pozostaje, zatem szukaj Filozofii i Mądrości Odwiecznej. 

Fioletowy Płomień - Mistyka Transmutacji

Fioletowy Płomień Boskości 

Barwa fioletowa (fiolet) – to światło o długości od 380 do 450 nm. Fioletowy kolor od zawsze kojarzył się z boską władzą, uduchowieniem i szlachetnością. Podobna do fioletu purpura była bardzo cennym barwnikiem naturalnym, uzyskiwanym z niektórych gatunków małży, używano jej w starożytności, a później w średniowieczu, do farbowania płaszczy osób piastujących wysokie stanowiska. W religii chrześcijańskiej purpura symbolizuje męczeństwo, w imperialnej Anglii była jedynym kolorem, którym w czasie żałoby można było dopełnić odcienie szarego i czarnego, przez co aż do początku XIX wieku był uważany za kolor ponury. W latach 60-tych XX wieku fiolet stał się kolorem buntu i przemian, uznawano go za niekonwencjonalny i prowokujący, zaś odcienie fioletu stały się symbolem młodości i poszukiwania wolności. W Tajlandii fiolet jest kolorem żałoby dla wdów, kolorem oczyszczenia po zmarłym mężu. Ametyst, kamień trzeźwości, jest minerałem o barwie fioletowej bardzo przydatnym do robienia tematycznych amuletów. 

Punkt Światła i Fioletowy Blask

Fioletowy Płomień to jeden z siedmiu Boskich Promieni Ewolucji Dusz przenikających przez otaczający naszą planetę mrok. Świat ziemski, w którym obecnie żyjemy jest bardzo skutecznie oddzielony od swobodnego przepływu tych promieni. Siła ich przenikania zależy w tym układzie przede wszystkim od tego, jak wiele z ich oświecającej mocy zostanie przyciągnięte i przetransformowane przez istoty ten świat zamieszkujące, czyli przez ludzi tu obecnych. Fioletowy Płomień to wibracja po części niezwykła i w naszej rzeczywistości rzadka jak Płomień Diamentowy. Jest również czysta i mocna jak diament oraz jasna jak jego blask. Fioletowy Promień to ultraszybka siła sprawcza uwalniająca od negatywnego karmana, która wnika w strukturę rzeczywistości zmieniając ją u podstaw, na poziomie przyczynowym i atomowym. Jest to moc duchowego światła, moc światła duszy, nie znająca barier ani przeszkód karmicznych, moc ostateczna znosząca wiele ludzkich indywidualnych ograniczeń, splątań, uwarunkowań. 

Pracujemy z Fioletowym Płomieniem dla oczyszczania od negatywności karmicznych, oczyszczania astralnych demonicznych podpięć pod ciała duchowe, system energetyczny nadis i czakry pacjentów w uzdrawianiu. Gdy zaczynamy pracę z Fioletowym Płomieniem, zwracajmy uwagę na efekt który nazywa się psychicznym wyjałowieniem. Fioletowy Płomień działa oczyszczająco na zanieczyszczone ciała duchowe jak psychiczny Ludwik czy Domestos. Jeśli boli za bardzo, przerywamy cykl oczyszczania lub uzupełniamy kurację naprzemiennie wielkimi strumieniami energii duchowej życzliwości, sympatii i przyjaźni, Maitri. Ważne jest aby praktykować w grupie o wzajemnie przyjacielskim i życzliwym nastawieniu. Fioletowy Płomień rozważa się często jako alternatywny dla oczyszczającego Purpurowego Płomienia. Odczuwamy fioletowy jako płomień Boskiego Ognia, Agni, o znacznie większej energii przenikającej wszystkie zakamarki ciał duchowych uzdrawianej istoty. Płomień Purpurowy ma łagodniejsze działanie, jakby ślizga się po wierzchu uzdrawianej osoby. Z tego powodu na początek kuracji oczyszczającej często wybieramy Płomień Purpurowy albo Płomień Różowy, a dopiero do doczyszczania używamy Płomień Fioletowy. 

Arkana Maga - 22 Moce Magiczne i Duchowe

22 Arkana - Przywileje Białego Maga 

Przywileje Maga znane także jako Arkana Białego Maga dzielą się na trzy grupy po Siedem Przywilejów. Pierwsza grupa to najtrudniejsze przywileje, a ostatnia grupa to najłatwiejsze przywileje do opanowania. W zasadzie, czytanie powinno zaczynać się od końca, gdyż mniejsze przywileje wymienione są pod koniec jako ostatnia grupa, łatwiejsza do opanowania. Przywilej 22 jest podsumowaniem wszystkich jako Corona Magica, czwarte wielkie wtajemniczenie starożytnej szkoły magów. Arkana 15-21 opisują podstawy magii i zdolności Maga najniższego stopnia wiedzy i umiejętności. Siedem Przywilejów najlepiej opanowywać w ciągu Siedmiolecia, inaczej na każdy Przywilej aspirant dostanie Siedmiolecie. Osiągnięcie 22 Przywilejów w 22 lata oznacza Mistrzowską Duszę Maga! 22 Arkana Magii nauczano w świątyniach Bogini Hathor... 

Złota Bogini Białej Magii - Hathor

Arkana 1-7 to Wielkie Arkana Maga 

1. Przywilej ﭏ (Aleph). Mag widzi Boga osobiście, nie umierając i biesiaduje swobodnie z Siedmiu Planetarnymi Geniuszami.

Wielu adeptów i adeptek tradycyjnej tradycji magicznej zastanawia się jak rozumieć ten tekst? On oznacza, że w mentalnym planie, nie patrząc na pełne obznajomienie z Potokiem Jedności, Poświęcony zachowuje typ duszy jemu właściwy, dopóki to można. Rozumiem pod słowem „typ” mentalny charakter monady, który będzie albo Aleph (dusza – poszukiwacz w metafizycznej sferze), albo Ghimel (dusza – pielęgniarka, dusza – zbieracz), albo Lamed (dusza – sługa; dusza szukająca poświęcenia się na służbę duchową). W astralnym planie ten sam Poświęcony, widząc nad sobą Wszystkopochłaniającą Kliszę הּהּיּ a przeprowadzając w dół mechanizm tej samej Kliszy, nie gardzi zachowaniem do właściwej pory swojej Jaźni i kierowaniem jej planetarnymi cechami. On sam w fizycznym planie, uświadamiając sobie złudę obrazów ziemskiego bytu, nie burzy dobrowolnie ani swojego ciała, ani warunków, w których to ciało działa.

2. Przywilej כֿ (Beth). Mag stoi wyżej od wszystkich zgryzot i bojaźni.

To znaczy, że on nie wzrusza się hamulcami logicznego charakteru w planie metafizycznym oddaleniem Duszy – Siostry i powolnością postępów uczniów swoich w astralnym planie i nie boi się cierpień i śmierci ani o siebie, ani o innych w fizycznym planie.